Op zijn grieks neuken gratis mobiele pjes

Niet alle vrouwen en mannen zijn zo taboeloos als ik. De meesten zijn zakken cement met een of twee gaten er in. Dan stap ik dus af. Ik ga alleen met iemand naar bed die geen taboes kent en voor alles in is, anders hoef ik niet.

Fred van der Wal: Tussen en heb ik bij vier sportscholen getraind, bij First Class Gym te Bergum, Karate scholen Thamrin en bij karateschool De Leeuw en voor krachtraining bij Sportschool Lolle van Hou ten, daar heb ik het erg naar mijn zin gehad.

Zat je met de Boys aan de Bar een Shake te drinken dan waren we samen goed voor jaar tuchthuis straf. Ik kon lezen en schrijven met die jongens.

Ruwe bolsters, blanke pitten. Zag je ze een paar weken niet dan riepen ze je toe: Hééééééé, heb je in Veenhuizen gezeten, ouwe rukker? Heel wat krachtsporters hadden met alcohol achter het stuur een ravage aangericht in slaapwijken.

Ik ken een ex-crimineel, Bertie Pothuyse, die autos heeft gejat en in elkaar gereden. Drie en een half jaar bajes voor nog wat akkefietjes tot ie in een bar een ordinair Amsterdams wijf ont moette als Barvlieg waar hij op tippelde en voor viel als en hete aardappel.

Hij was een Europees Ex-kampioen boardsurfen en na een hard drugs verleden bekeerd tot een fundamentalistische streng gristelijke sekte, een meneer die niet zo christelijk was of hij bedreigde me in de jaren tachtig met geweld. Jimmy IJzer, die wel van een snuifje hield, een soort Rambo, die met gemak bij bankdrukken de tweehonder kilo liftte, die met zijn pracht figuur zo in een vechtfilm kon spelen, kleine Rein, beren sterk, goeie bokser, die zo nu en dan vrachtwagenchauffeurs een gebroken kaak sloeg en waar ik het prima mee kon vinden.

Ex kampioen boksen Lolle, sportschool eigenaar, een bekende jongen in Leeuwarden die nog in een boek van bekende Leeuwarders staat in gezelschap van advocaat Boon stra, Lolle, stuntman met het uiterlijk van een James Bond, kilo zwaar, deurwacht bij discothe ken, bracht zijn zomers door aan de Franse Zuidkust waar hij in een open wagen de blitz maakte bij de wijven, zijn tanige, gespierde zoon Johnny, een begaafde wielrenner en kickbokser.

Lolle is een biografie waardig, die overigens nog geschreven moet worden. Als Lolle bij bokstraining een stoot op de bokszak gaf en ik hield de bokszak tegen dan kreeg je een ram in je maag die een gesubsideerde kunstartiest gelijk tegen de vlakte had doen slaan en minu ten lang naar adem happend blauw zou liggen aan te lopen om daarna zijn laatste asem uit te bla zen tegen zijn beslagen brillenglazen ter dikte van colaflesbodems.

In die jaren was sport mijn lust en mijn leven. Vier, vijf keer per week kracht training, ik zag er uit al een Griekse God, een paar keer twaalf kilometer hard lopen in een bosgebied waar het barstte van de flikkers die je toe stonden te sissen vanuit de bosjes waar hun kop net boven uit stak, maar daar ging ik niet op in, dan kon ik als mooie jongen wel aan de gang blijven.

Ik was bekend in de karateschool omdat ik nooit ben neer gegaan. Mijn leraar zei omdat ik niet wilde neer gaan en zo was het ook. Mijn specialiteit bij boksen was mijn flitsende linkse hoek. Een paar weken geleden had het weinig gescheeld of ik had een artistieke sukkel die op twee centi meter afstand van mijn gezicht tegen me stond te schreeuwen en te schelden tegen de grond ge hoekt, zijn digitale cameraatje uit zijn poten getrapt en zijn designbril van zijn neus gemept.

Ik hield me in, weer de bajes in wegens openlijk geweld op de openbare weg had ik geen zin in. Ik was een keurige burger geworden, een gevoelige kunstenaar, nog even en ik zou ook lullige rijm pjes gaan schrijven bij slappe fotootjes waar belegen juffrouwen met kutnijd ademloos bij zouden weg smachten en zich klaar te vingeren.

Daar zegt U me toch wat! Het zijn meestal gefrustreerde tekenleraren uit calvinistische milieus die bang zijn voor de Grote Mensen Wereld. Ze blijven het liefst in eigen benauwde kring hangen. Je ziet het aan die leden van Christian Artists uit Rotterdam; het zijn stuk voor stuk halftalenten en schijntalenten. Nou, dat is nog zwak uitgedrukt; het zijn schijt talenten! En aan schijt talenten heb ik weer schijt!

Zo wast de ene hand de andere! Ik vroeg haar met zachte stem wat ze nou eigenlijk wilde met die afgezaagde, achter haalde naturalistische beelden. Ze zei in die christelijke wartaal die dat soort kunstenmakers eigen is: Zichtbaar trekken is ook goed, het maakt mij niets uit.

Ik leg mijn leven open voor de nieuwsgierige lezer, dan mag ik ook de kijker niet verwaarlozen. Ach, kijkt U eens: Het spreekt vanzelf dat een genie als Fred van der Wal, zoals drs. Hans Redeker, kunstkritikus al in in het NRC schreef, de koers van op drift geraakte Nederlandse kunst als één van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers van het realisme heeft veranderd en richting gegeven al lang alle kunstprijzen, resibeurzen en subsidies had moeten hebben.

Maar dàt meneer, die visie, die breedheid van opvatting en,die Breeding, die High Brow Culture die perspectie ven, naar brede boulevards vol mededogen en wit geschilderde houten banken met zicht op zee maar ook de diepe spirituele inzichten spreken toch vanzelf als Fred van der Wal U tussen neus en lippen door met de feiten van zijn veertigjarige artistieke loopbaan confronteert!

Daar slaat U toch even van achterover! Om over mijn dure merk zonnebril maar helemaal te zwijgen! Gaat U er vooral niet op zitten, want dan moet ik U aanspreken in rechten! En U heeft uw bril tijdens dit vraaggesprek geen moment hoeven af te zetten, dat moet U toch wel deugd doen. Het is goed dat U ook dat onderwerp aan roert met Uw journalistieke toverstokje dat alles wat van goud is transmuteert tot de stront van het sterrendom en de riooljournalis tiek.

Patty Brard en zo met alle dames met even dikke reten. Ik kan tussen neus en lippen door nog steeds kakken zonder bril, dus wat dat betreft maakt het allemaal niet zo erg veel uit welke ministerpresident we nu weer hebben. Ik heb voor de variatie nooit mijn eigen hand onder gekakt of mijn kop laten onderschijt en door een aantrekkelijke Meesteres en ben daarna ook niet naar een receptie gegaan waar je iedereen een hand moest geven met je stinkende strontpoten, net als de auteur Adriaan Morriën eens deed.

In geuren en kleuren achteraf er over schrijven, hè, dat vind ik nog eens pervers. Daar heeft men trouwens heel goede herinneringen aan en spreekt er nog vaak over. Maar U gaat mij toch niet vertellen dat ik nog steeds mijn bril op heb anders ga ik toch gewoon zitten kakken waar U bij staat? Tegen de broekspijp op net als de hondjes. Hoe is de relatie of eigenlijk de haat-liefde verhouding van Fred van der Wal als realist van het eerste uur met de Nederlandse realistiese schilderkunst en zijn Ins Blaue Hinein verdwenen voornaamste vertegenwoordigers als de illustrator Teun Steun c.

Ik heb de goede strijd gestreden, zoals de grote Schriftsteller Paulus ergens opmerkte, daar heeft U gelijk in, dat wel en verder doe ik het zwijgen er liever aan toe.

Daar heeft U voor een deel groot gelijk in. Maar nu ik er over nadenk, zelfs helemaal niet en dat wil ik U hierbij eens en voor altijd uitleggen. Ik heb geen liefdesverhouding met wat dan ook en ook geen haatverhouding met wie dan ook, want voor wie ik lief heb wil ik heten, hè en dan zal je toch eerst hout moeten hakken en de kachel aan moeten maken voor je het heet hebt.

Dat zegt toch wel genoeg. Als het te lang duurt dan hoef ik al niet meer. En verder wil ik er ook geen enke le verhouding mee hebben.

En Teun Steun, ach, die uiterst langzaam pratende blauwe jongen zit fijn op een bankje voor zijn arbeiderswoning in Kats een pijpje te roken, die is al jaren aan het freewheelen dankzij een aardig erfenisje en zijn kwaliteiten zijn er niet op vooruit gegaan, maar wat wil je ook? En ik vind Kats gewoon een Kutdorp. Indertijd, in , toen ik debuteerde in het ingeslapen Haarlem met drie andere, helaas volledig talentloze vrijetijdsschilders in kunstcentrum De Ark, waar onbetrouwbaar ogen de, schijbaar zeer vermoeide artistieke lieden de ganse dag werkeloos in versleten fau teuils uit hun neus hingen te vreten, provinciale dames en heren die uitmuntten in hoer en en snoeren, slempen en schrokken, doch vooral in het tot zich nemen van clandes tiene geestverruimende middelen, die de eens en voor altijd gesloten poorten naar het paradijs zouden openen, omdat ze de apekool van Huxley vraten, maar U raadt het al.

Binnen enkele maanden waren zij hun huis uit gezet en was het vrouwtje er van door met de boekhouder van twee huizen verder op. Dan denk ik aan niet echt postzegel fris ruikende, broodmagere, doorrookte tiepes in kunstig gesneden jasjes gemaakt van mot tige Perziese opoe kleedjes, hippe vogels die met verende schreden op de roze wolken van de mariehuwana en hasj hun opzienbarende gang zwaaiend door de Grote Hout straat te Haarlem vervolgden, maar wel na dat zij bij het loket van sociale zaken hun weekgeldje hadden opgehaald, dat onmiddellijk werd omgezet in weer een kilootje van het een of ander verboden spul.

En daar hebben we dan weer de bekende langharige kwartaalzuiper Karel Slingervoet, alom bekend van zijn onzekere, slepende tred en lang durige trips naar India en Afrika, maar helaas niet bekend om de kwaliteit van zijn kunst werken.

En hoe ik in mijn vuistje lachte toen de beroemde Barry N. Enfin, Bar ry is al jaren doodt en ik voel me ook al niet lekker! Zoals al die Haarlemse kunstartiesten vrijwel zonder uitzondering op de schobberdebonk leefden en nu nog. Het zijn kleiduikers, parasieten, kutbikkers, tekenleraren en zakken wassers. En toen ik die winterdag begin februari in Kunstcentrum De Ark te Haarlem had ge debuteerd ben ik natuurlijk gelijk dol enthousiast met opgestoken armen en open gulp het kunstzinnige plant soen in gewandeld.

Ik was er meer dan welkom bij de loopse ar tistieke teven als mooie jongen, dat spreekt vanzelf en ook heel wat mannen liepen mij verhit achterna om mijn geur op te snuiven en terloops de hand achter de broeksband van mijn jeans van achteren te laten glijden als test.

Zo lang ze maar geen Spaanse Pepers bij mij van achteren er stiekem in douwden, want dat werkte bij mij als een reetraket, dan schoot ik tien seconden van  0 tot kilometer voor uit. En hoe ik dan stoplichten negeerde en stoptekens van politie agenten die  door mijn angst aan jagende verschijning de poltiefluit inslikten op de vluchtheuvels des levens!

Vol verwachting klopte mijn hart. Mijn ego zwol van trots op en een niet nader te noem en lichaams deel ook toen ik al die lekkere wijven aanschouwde die hun dijen al spreid den als ik in aantocht was.

Wie komt er met zijn dooie mus  in mijn vogelhuisje, leken zij te zeggen. Want daar zou het te vinden zijn. De honingpot ging wijd open en klap zei het mosseltje! De tolerantie, het wederzijds respect, de hulpvaardigheid, de ongebreidelde lusten, de extase, de perversies en weettikveel wat nog meer wel niet.

Nou, dat was het dan. Om te beginnen; door wat een rare en enge tiepes werd dat plantsoen bevolkt. En van die verstikkende, verbrande dennenbomengeur van de Afghaanse of vettige Rooie Libanon moest ik ook niet veel hebben, daar kreeg ik het al van op mijn longen, nog voor mijn half geopende hartstochtelijk bevende lippen het mondfilter van een stick had den nat gemaakt, dus dat werd ook al niets. De lang harige, mooie Aletta   heeft mij in toen in de wereld van de soft drugs geïntroduceerd, maar het was gewoon mijn wereld niet.

Ik werd er behoorlijk agressief van. Zelfs hand tastelijk op zijn tijd. Daar snakken de echte hippe vrouwtjes naar. Vast binden, intiem bewerken met een dildo, anaal penetreren, de zweep, tepelklemmen, leren veters om de lustknoppen geknoopt waar ik dan fijn aan kan hangen, daar houd ik van. Ik ben toen maar jarenlang karate gaan doen tot , om flink uit te delen, daar ga je gezond van denken.

Ik onderhoud alleen contact met de Peetmoeder van het realisme, de prettig uit ziende, blonde Janna van Zon, die lang niet dom is, net als ik dus en een heel persoonlijk e, sympatieke schrijfstijl heeft.

Daarom waarderen wij elkaar ook zo. En dat zal ik niet zo gauw zeggen in kunstenaarsland, want van complimenten kan de kachel niet roken. Toch zal ik de ander nooit om niet met emoties bespatten en besmeuren. Er moet een reden voor zijn. En verder onderhoud ik met personen uit het realistiese veld in de kunst geen relatie, zeker geen intieme met al die ziektes tegenwoordig. Ik ben trouwens- en dat vind ik toch wel heel belangrijk- geen modern beeldend kunstenaar- maar een kunstschil der.

En dat behoort tot een geheel ander tiepe. Want je kunt toch zonder gerede twijfel stellen dat de Moderne Beeldende Kunst tot stand komt om louter therapeutiese redenen. Kijk maar naar de resultaten die in het museum of de galeries hangen, dan denk je toch al gauw; ziek zijn beter worden, om met dokter van Swol te spreken.

De twintigste eeuw is in de kunsthistorie een betreurenswaardig terminaal ziektegeval. Ik ben die Friese gepensioneerde tekenleraar Jan van L.

Je merkt het gelijk. Als een doorsneemens in the rapie gaat, dan wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door zijn of haar therapeut. Ga maar eens te rade bij de aangenaam ogende psychologe mevr. Een echte vakvrouw die in het BIG register voor komt. Geen wilsbeslissing van de patiënt is meer mogelijk zonder eerst een consult te hebben afge legd bij dat leuke, aanminnige blondje waar ik wel een ochtendbeschuitje mee wil knap pen als ze tenminste aan mijn exclusieve seksjuwelen SM habits tegmoet wil komen want in recht op en neer zie ik toevallig niets meer, voor zover ik nog iets zie tussen de klamme lappen.

Ik heb er diepe compassie mee. Nu zijn therapeuten minsten zo geschift als hun pa tiënten. Ze weten waar ze het over hebben. Waar je mee om gaat word je door besmet. Het is een symbiose. Dat is net zo iets. En wanneer je met een beeldend kunstenaar praat wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door het eigen, onbenullige egootje en de beeldende kunst beoefening.

Hij leeft voor de kunst beoefening, terwijl ik gewoon tussen twee lachbuien door een schilderij maak of een stuk schrijf. Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders. Ik sta zo anders in het volle leven. Het is voor mij geen doel, maar een middel om mijn overmaat aan vrije tijd zin vol te vullen. Linkse cul tuurliefhebbers zoals dat warhoofd drs. Ik heb toen ik een jaar of tweeën twintig was, eind , van uit mijn ooghoeken eens goed krities gekeken naar mijn toenmalige streng griffermeerde vriendin Alice, die geil als boter was en daarna keek ik eens naar de wereld, die in de sixties steeds vrolijker werd en toen weer naar mijn vrien din schrok ik mij een ongeluk, riep Gotsalmetruttenbollen en dacht toen: Om daar de eeuwigheid mee door te moeten brengen, nou nee, mag deze beker aan mij voorbij gaan?

Daar zeg ik met krachtige stem op: Ik heb toen gezegd in ; dat schilderen lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je stond toen ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artis tieke uitstraling aan mat.

Dat was me een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabben. Ondanks mijn zeer vermogende familie! Het plestik boterham menzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn soldatenschoenen lekten. Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en ook geen boterhammenzakjes bij de Vana.

Ik liep gewoon monomaan mompelend door. Hele einden door het Vondelpark. Het rege nde toen constant. Dat is toen mei veranderd na de eerste grote aankoop door het Rijk der Nederlanden, toen pas werd het alle dagen feest en thee met chocolade krans jes. Ik was toen vijf en twintig. Ik kocht gelijk een paar fijne Ibizalaarzen, een strakke, roze broek, die mijn geslachtsdeel extra prononceerde, een overhemd met Paisley motie ven en een viersporen bandrecorder waar ik constant Blonde on Blonde en Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan op draaide.

Dat is nu bijna veertig jaar geleden. Forever Young and beautifull. En lekker ruiken dat ik doe na een Spritz uit mijn dure fles parfum van het merk Opium op mijn zeven heilige plaatsen. Dat wil je gewoon niet weten! Nee, komt U nou niet bij mij aan om een potje te snuffelen of te snavelen, dat mag alleen Zoenvis, die heeft artistieke vingers. Als wij het achteraf buurtzaaltje "De Paarse Lantaarn" binnen komen waar de lezing door de mis kende beroepskunstenaar Rimmer Beenham zal worden gehouden kijkt hij zeer zuinig en tuit de brede, wellustige lippen tot een pruilmondje.

Opvallend zijn de littekens in zijn groezelige artiest ennek, kwetsuren die hij heeft over gehouden uit zijn eerste huwelijk toen hij op een zeker ogen blik de stoep af gemieterd werd door zijn eerste gade toen uit kwam dat onze would be kunstenaar weer eens vreemd was gegaan en hem de toegang tot de echtelijke woning voor goed werd ont zegd.

Die avond brandde de open haard in zijn voormalige huis extra fel doordat de vrouw des hui zes de tienduizenden rijmpjes die Rimmer Beenham en andere halve gare droomsters en dulle web logsters voor gedichten hield manmoedig op fikte. Artiestenleed, zou men kunnen zeggen, ware het niet dat Rimmer helemaal geen artiest was, maar hooguit een kunstenmaker.

Ten aanzien van het geven van lezingen heeft Rimmer Beenham een helder oordeel. Zij heeft de mooiste billen van Europa, van die lekkere ronde biljartballen, daar kan niemand tegen op maar dat zal U al zijn opgevallen.

Nou is ze wel een groot paard, maar een reuzin is een beetje overdreven, dan denk ik toch meer aan Ellert en Brammert, die twee homoseksjuwelen reuzen uit Drenthe Kut met Krenten. Niet dat wij thuis direct omgaan met onbekende artiesten, maar het is wel het vermelden waard hoe er in die kringen over beroemdheden zoals mijn vrouw en mij word gedacht.

Ze nemen het me kwalijk dat ik van de subsidie leef, maar ik krijg subsidie omdat ik zo goed ben in mijn werk en waar devol voor de samenleving en de kunstgeschiedenis. Ik heb echt een taak te vervullen, maar het grote publiek begrijpt mij niet. De schilderkunst is achterhaald; niemand schildert nog behalve een paar reactionairen.

De foto is het helemaal. Ik heb een digitale camera daar druk ik achter elkaar mee af, dat zijn dan honderden kunstwerken op één dag, weet je wel. Dan zet ik de tijdontspanner aan en gooi het toestel in de lucht at random, dan krijg je toevalseffecten om je lul bij af te likken, jongen.

Dat is nieuw om het nieuwe! Instantkunst noem ik het naar de geest van de tijd. Rimmer ziet zichzelf niet alleen als kunstenaar, maar ook als filosoof en vrijetijdsdichter. Over het leven heeft hij ook zo zijn opvattingen: Toch klaagt hij vaak over de inkomsten die duidelijk achter blijven bij zijn genialiteit. Twee of drie mensen in de zaal dan vonden we het een geslaag de avond. Het was wat te hoog gegrepen. Wel ben ik erg beroemd in het Rotterdamse kunstenaarsland en bij het Elsevier publiek, maar dat levert geen moer op.

Nee, je kunt beter net als die vreselijke Fred van der Wal een wijf met poen hebben en een goed inkomen, een groot huis met veertien kamers in de Bourgogne en een nieuwe auto elk jaar, dan kun je ten minste een grote bek open trekken en je onafhankelijkheid bewijzen, die jongen maakt het meest verschrikkelijke werk dat ik ooit gezien heb, het is pure rotsooi, dat vond ik meteen al toen ik het nog niet eens gezien had.

De glimlach ligt op zijn lippen bestorven als hij overheidsgeld ruikt, beweerde onlangs nog een ano nieme kunstenaar toen ik zijn naam ter sprake bracht.

Hij vertelt met een omhaal van, woorden over het kosmische creatieve scheppingsproces dat aan zijn kunstwerken ten grondslag ligt: Al die kleuren, al die schimmels, die krioelende, kleine beestjes ook!

In één woord magisch! En heb ik genoeg van de gootsteen dan ga ik stront fotograferen uit mijn eigen achterste als ik weer een drol heb ge draaid op een natte kutkrant. Het liefst sijk ik De Telegraaf onder om mijn afkeer als artiest van die krant te betuigen in woord en beeld, want daar gaat het om in mijn werk; de verzoening van woord en beeld als tegenhanger tegen het bloedeloze calvinisme dat het beeld heeft bestormd sinds de reformatie, waar het allemaal aan te danken is dat wij zijn wie wij zijn.

We leven in een calvinis tische maatschappij waar de monogamie in een strak keurslijf en een kuisheidsgordel rond strom pelt en de paginas van het Dikke Boek als inlegkruisjes het ondernavelse doordesemen tot we ge pokt en gemazeld zijn van schuldbewuste schaamlip tot schaamlip, dust to dust en ashes to ashes.

Als kunstenaar zeg ik daarop in principe keihard Kut. Ik ben een omgekeerde beeldenstormer al van af mijn derde jaar. Nee, dat heeft niets te maken met de Jeugdstorm, die stormden weer anders, met bajonetten en steelhandgranaten.

Dat kun je zien als de Grote Schijt Storm die over ons oude Europa trok. Moderne kunst is ook eigenlijk stront en omdat de duivel op een grote hoop schijt levert het me nog poen op ook. Ik noem een foto van een drol van stront die ik uit mijn eigen achterste gebakken heb altijd een klein wonder van onder.

Dat is echt nog eens een magische titel! De magie van het beeld! De magie van de plee en de gootsteen. Magische plekken daar draait het bij mij om. Bij voorkeur in tangaslipjes artistiek gezien dan. Eigenlijk houd ik niet te veel lezingen want je slijt er maar van. Het is top sport. Ik ben er namelijk ook zwaar op tegen als geniaal kunstenaar. Men begrijpt mij toch niet ten diepste. Ik ben nu al het genie van Groningen genoemd door die artistieke voederbieten en klei aardappelen waar ik oor spronkelijk vandaan kom.

Vandaar ook dat tiepies onbehouwen Duitse gedrag, dat sommige colle gas mij kwalijk schijnen te nemen, maar daar heb ik schijt aan. Omdat ik niets te zeggen heb, wat U kunt begrijpen met Uw eenvoudige verstand. Ik houd ook altijd mijn hoed op bij die lezing en en ook bij het eten, net als die Duitse kunstenmaker Beuys, dan kunnen ze zien dat ik ook een echte kunstartiest ben en geen geflipte ambtenaar.

Vroeger was ik jaren lang een keurige ambtenaar, nu niet meer. Nu ben ik vrij! De kunst heeft mij vrij gemaakt! Free at last, zeg ik dan samen met de grote Martin Luther King die ik ook bewonder, net als de grote Kennedy. Grote man nen met grote boodschappen, daar gaat het om in het leven.

Ik ga ook om met grote kunsthandelaren en grote schilderessen zoals Jacqueline de Jong die haar faam heeft verdiend door zich door Asger Jorn te laten neuken. En heeft U verder nog vragen?

Gaat U anders maar eerst eens een onsje hersens halen bij de slager, dan spreken wij verder. U heeft namelijk geen benul van mijn poëtische, peilloze diepten, dat voel ik aan mijn water, weet U en ik kan het ook niet uit leggen. Zal een luis in de pels begrijpen wat een ijsbeer hem te zeggen heeft? Ik ben namelijk een jeugdgenie ondanks mijn vijfenzestig levensjaren.

Of misschien juist daarom. Ik krijg gelukkig AOW! Daarom ben ik een genie! U niet als journalist, dat zie ik zo aan Uw oogopslag dat U geen genie bent, dat spreekt vanzelf. U schrijft over leuke wandeltochtjes en vreetpartijen in verweggistan. Vertederende stukjes in de kunstrubriek van de Elsevier die helaas als kut op Dirk slaan, voor zover Dirk niet op kut slaat, want Dirk wil wel, die ken ik wel van de percentage commis sie die me allerlei leuke opdrachtjes geeft.

Nee, die houden we wel te vriend! Alleen artistiekerige, ijdele beroepsdorpsoudenhoeren geven lezingen en schrijven leuke stukjes over die kerk in Vezelay of magiese plekken in de Bourgogne.

Ik fiets daarom ook veel. De weg naar die steenhoop te Vezelay toe loopt stijl omhoog. Wat om hoog gaat, gaat ook weer naar beneden. Heeft U daar wel eens aan gedacht? Dat is ook magisch. Ik weet dat als belegger heel goed, dus begin ik daar liever niet aan. Het leven is een vicieuze cirkel in de vorm van een liggende acht, dat dachten de Romein en ook al. En moet ik daar dan soms blij mee zijn?

Daar kan ik toch niks mee? Een liggende acht lijkt op een krakeling of op een hoop stront. De cirkels is dan weer rond. Of ik opgetogen ben over monsterlijk grote kerkgebouwen? Is de Paus soms Rooms? Liever een pikketanussie, want dat gaat er altijd in! Ik wil niet gelijk zeggen dat het symbo lisch is, al die op en neer gaande wegen, maar toch denk je soms in je beste momenten, ach, wat sodommieter toch op…Alle wegen in de Bourgogne komen ergens op uit.

Ik ben niet sterk; ik ruik sterk! Je hebt mensen met een tiet vol poen of met een tiet vol inspiratie. Er is geen mid denweg in het leven, behalve in de Watergraafsmeer, vlak bij het Mariotteplein.

Alleen in mijn magis trale meesterwerken kan ik wonen zonder huursubsidie. Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedig heid soms van mij af, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, net als Jan den O. Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het mod der worstelen. Ik weet ook alles van de Bijbel af, heel wat meer dan die zogenaamde kunstschilder van hier verder op.

Die gast beweert dat hij ook nog een bevoegdheid heeft gehaald om gods dienstonderwijs te geven, maar dat is natuurlijk allemaal gelul. Mijn religie is de da Vinci code, daar was ik helemaal hoteldebotel van, dat is voor mij het ware verhaal achter de Bijbel. Ik heb de Zwiggelter kunstenaarsvereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toege zegd met licht beelden, maar dat is toen af geblazen op gereformeerde grondslag.

De kerkeraad was in opstand gekomen. De mannen gingen als één man staan en de wortels ook. Zoals het een man betaamt. Men kende mij wel en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar J. Ik was daar niet welkom. Ja, die brief heb ik nog, die zit in mijn archief. Dat krijg je met een zittend beroep, dat roept schotschriften op, one liners en typecasting.

En ik had niet eens geschreven dat zij een afgelebberde, kort geknipte kuttekop was, omdat ik haar wilde sparen uit collegiale overwegingen. Ze heeft mussels als een bootwerker heb ik gehoord uit gristelijke kunstkringen, maar moet wel hoognodig haar intiem laten liften, want die is gelijk een snellift op de begane grond aangeland doro overbelasting en dankzij een storing gestopt.

En verder is het daar in Kampen van Haal op je wekker, snot smaakt lekker, omdat het er altijd waait aan het water! Wat is de schepping dan toch mooi, van uit andere hoeken genomen.

En dat verzin ik niet ter plekke. Die calvinisten zijn namelijk buitengewoon agressief, laat ik U dat vertellen. Ik vind dat zo treffend, net als dat spreekwoord dat gold toen het homo huwelijk nog niet was inge voerd: Niek van suchtelen Jonge, jonge, wat een verhaal zeg!

Komen die artiesten zo gemakkelijk aan hun geld door met iedereen te slijmen? En dan een paar fotootjes nemen en zeggen dat het kunst is? Dat kan mijn kleine zusje van vijf ook! Is de debiliteit dan aan de macht in de kunst? Alorsss,ik bediende mij van een platitude.

Enfin,het is fraai om te bemerken dat jij niet aan dat rolgedrag voldeed! Au revoir monsieur maintenant! Zomaar wat vanuit het niets.. Ze bindt in haar eentje de strijd aan tegen de mannen,ze verkeert met hen in afzondering,alsof ze op een onbewoond eiland zit. Ze heeft niet één betrouwbare vriendin.

Ze heeft mss wel een lieve,loyale vriendin,maar die is zwak en niet bijster intelligent,of ze heeft een sterke,intelligente vriendin die haar blijkt te bedriegen. Ze is helemaal op zichzelf aangewezen en volkomen hulpeloos. Alles,haar hele bestaan hangt af van haar vermogen om de ware aard van mannen te doorzien. Een vriendelijke oudere vrouw heeft dat vermogen altijd anders zou ze niet wijs zijn.

In het echte leven krijgen jonge vrouwen uiteraard wel de waarheid te horen van oudere vrouwen,alleen geloven ze die dan niet. Is een integer man goud waard? Dunja jammer dat je me nu als de zoveelste alhier op het vkblog een beetje gaat afkatten op http: Wat zit de mens toch gevangen in een vastgeroest denkpatroon….

Waarom zijn mensen zo? Waarom loop ik altijd tegen mensen die zich anders voor doen dan ze zijn? Dunya Hmmmm een lief bericht en ener heuse aanval met open vizier,daar houdt deze Roofridder wel van…ik hoef niet eens te gaan kijken om te weten waar het over verhaalt,jaa…ik ben bezitterig,jaloers en vlijmscherp,daar heb ik ook wel redenen voor,ik ben in mijn prive leven behoorlijk teleurgesteld en dat heeft zich omgevormd in een hunkering naar liefde,warmte en begrip…jij voldoet bij mij aan al deze criteria…..

Het is voor mij een sprong in de ruimte om mij hier enigszins uit te leven,doe jij dat niet dan? Dus als ik ergens een aardige opmerking plaats op het vkblog…. Ik voldoe aan alle criteria voor jou…. Is dat het spel mn lief? Dat is een virtuele wereld waar mensen groter kunnen zijn dan ze zijn. En je schijnt er nog schatrijk te kunnen worden ook. Het enige nadeel is dat je moddervet wordt, want je zit natuurlijk altijd een leven te creeren achter je pc.

HOE kon ik anders dan bij jou mijn emotionele rugzak voorzichtig uitpakken??? Wees niet boos,naturrellementteé mag jij van alles,tutti frútti!!!! Dunya WAT heb ik gezegd wat jou niet bevalt?

Dunya Heb ik dát gedaan dan? X x X X x X xjes op je broosheid,beter dan boos en ik deel die kwetsbaarheid met jou,beiden getraumatiseerd door internet piraterij! Nee, lieve Dunya…ik ben niet getraumatiseerd door het internet….. Broosheid is een bepaalde gevoeligheid die weer noodzakelijk is om dingen te creeren…door die broosheid is een soort beschermlaag weg waardoor er andere toegankelijkheden ontstaan….

Isis Nedloni Ach Lieve Dunya…. Vroeger was ik ook ener stronteigenwijs speels rebelerend kind…. Nu is alles weer helder….. Er gaat een totaal andere wereld voor me open…. Bloggers die zichzelf als kind aankondigen…althans die rol…dan breekt alle ijs…enne…hoeveel jaar is dat lieve kind dan ongeveer? Ik moet natuurlijk wel een beetje weten met wie ik te doen heb….. Zoenvis Maar ik hoop niet dat je al te jong bent Duya….

Duvyenna à la Dolce Far Nienté!!! Ik verlang zo naar je mond, Ik verlang zo naar je armen Het is als het verlangen van stront Het wil zo graag uit de darmen. Maar geen armen of mond alhier Die ik zachtjes mag begrijpen Het is, als met ontijdig gier, De billen samenknijpen.

Vertrouwen dat snel onze mond Onze lippen elkaar omwinden Zoals die arme gespannen kont Dat hij de pot snel mag vinden. Duvyenna is het óneens met de Princessa de Jolie coeurrrrr: Duve Dunya de Rampzalige Vrouw!!!

Met lippen X x X x X!!!! Ik stoor mij daar enigszins aan. Via jou in een compromitterende situa tie geraken? Zouden ze wel willen. Meer geile filmpjes uit categorie Hardcore. Stel niet alleen gek op grieks eten ook grieks neuken vin Lekker bruut aan een kaalgeschoren pik zuigen. Geile sloerie neemt zijn stijve pik in haar poepgat. Haar geile kut blijft open staan. Ze is verliefd op zijn mega grote pik.

Anaal genomen op de buitenplaats. Blonde dame krijgt een flink pik in haar kont. Charmente blonde dame heeft snoeiharde seks met een geile De slappe tieten van deze ervaren geile dame bengelen wat Tiener lekker in haar kale kut geneukt. Zijn dikke paal verdwijnt helemaal in der strakke anus. Dikke dame geil in kutje neuken.

..

Strak kontje neuken tantra massage alkmaar

Niet voor niets is hij vele malen verloofd geweest met alle gevolgen van dien! Hij knip oogt en steekt de middelvinger obsceen omhoog en zegt nog steeds een hekel aan kondooms te hebben maar het is nu een maal verplicht tegenwoordig. Hij vindt het ook niet extra spannend om het noodlot te tarten dat hij vroeg of laat tegen een seropositief op loopt, dus is hij voorzichtig met sex!

Barebacken doet hij al lang niet meer aan. Onbekende leuters van heren die uit principe elke herenbips besnuffelen zijn niet meer welkom in zijn huis! Russiese roulette is niet langer aan onze Golden Wonderboy besteed! Ik ben gotverdomme geen droogneuker van dertien in een dozijn! Ik ben meer van de natte gemeen te. En geen rubber over je lul trekken?

Mij niet gezien hoor. Wie het kindje krijgt mag het houden, dat ging vroeger mis schien op, maar nu niet meer, want met die DNA tests val je zo door de mand. Zo heb ik altijd geredeneerd. Bovendien heb ik mij in al laten steriliseren. En wat condooms betreft ben ik roomser dan de paus. Ik ben er ei genlijk tegen. Vlees op vlees contact is het lekkerste. Lekker soppen in de ongschoren baardmossel met je rubber klobber!

Niet dat de voor gasvorming gevoelige astmaties bronchitiese kunstenaar dáár nou bij voorkeur aan doet tussen de lakens, hij leest veel liever een goed boek, maar als de dame niet anders gewend is van huis uit sta je toch met de mond vol tanden als je weigert aan haar intieme nooddruft tegemoet te komen tussen neus en lippen door en is het beftijd geblazen.

Het lijflied van de kieskeurige, strikt vegeta riese kunstenaar werd nooit: Na de op dramatiese wijze abrupt verbroken relatie met Els D. Voor zijn geslachtsziekte bezocht hij een bekende arts in de P. Hooft straat, een hoofdstedelijk bekende lullensmid, die de hele Zomerdijk, een gesubsidieerd artiestenbuurtje tot klant had. De gonorrhoe was trouwens zo weer vergeten -de kunstenaar hield sexueel gezien een sabbatical year, ging in retraite in een Boeddhistisch klooster in Nepal en wendde zich tot de strikt therapeutiese zelfhulpgroep voor de gulp, die de veelzeggende naam droeg: De schoonfamilie uit Den Haag bestond toch uit een stelletje burgerlijke gebor neerde halve zolen waar de honden geen brood van lustten en hij niets mee te maken wilde hebben als onbegrepen, doch geniaal artiest.

Een ander fijn griffermeerd gehuwd familielid met een stoot kinderen werd voorzitter van het COC, dat was heel normaal in moderne griffermeerde kringen. Brutale billen had hij altijd al.

Twee spuiten antibiotica in zijn welgevormde, door mannen en vrouwen veel begeerde, stevig door knede billen en onze golden wonderboy was na die druiper weer fit èn postzegelfris in het damestangaslip je met speelopeningen, dat hij als eerste Nederlandse realistiese kunstenaar zo vaak droeg en daarmede baanbrekend werk verrichtte in emancipatoir tegennatuurlijk artiestenland. Olé, Cinéma Vérité, maar dan wel even van de zwarte soort! Mannen noemt hij trekzakken en sommige vrouwen duwdozen!

Neukte vervolgens als raskunstenaar onbekommerd de sterren van de hemel en de bloemen van het be hang, zoals voorheen. Hij moest zijn tijd toch ergens mee vullen en wat had hij anders om handen! Een gratis vlieg ticket via Marion Schreiner, dochter van de direkteur van Schreiner Airways, naar zijn bisexuele zomerliefde Catharina in Spanje zomer wees hij van de hand.

Altijd bleef onze voortvarende, romantische in- en ingevoelige kunstenaar dicht bij huis, maar nooit voor lang…Een vliegtuig in durf de onze held nooit en lange reizen per trein verafschuwde hij.

Auto rijden zou hij net als Remco Campert en Jack Kerouac nooit leren. Hij liet zich rijden. Werken vond hij voor de dommen, daar hoef je bij hem niet om te kommen!

Zelden bezocht hij na Nederland. Ik had toen nog niet de tegennatuurlijke liefde ontdekt. Recht op en neer sex zegt me al helemaal niets. Ik ga name lijk voor Sex Bizarre in Extremis en ad Ultimo.

Ik bemin de zweep, de riemen, de boeien, ben graag de slaaf van een dominante, hete man of vrouw. Ik houd van mannen hetzij vrouwen die boven liggen of die schrijlings over mij heen kunnen gaan zitten rossen en er geen genoeg van krijgen, dus geen droge kurken, want ik ben van oudsher van de natte gemeente. Ik houd van Kinky sex en van zo veel mogelijk variaties. Soms draag ik dameslingerie. Daar moet mijn vrouw niets van hebben, maar ze heeft wel de fotos gezien van mij in vrouwen kle ding, dus vroeg of laat moet ik haar niet verlaten voor een tolerante minnaar, ook geen gehuwde biseksjuweel, want ik houd het bij nader inzien toch liever bij de dames.

Ik ben nu eenmaal geen biseksjuwelen, sadomasochistiese lingerietravestiet met een voorkeur voor dominante mannen, die het klappen van de zweep kennen. Ik draag al vanaf mijn zestiende sexy dameslingerie en daar heb ik lange tijd hoge ogen mee gegooid in kunste naarsland, waar men zo tolerant schijnt te zijn. Een trio op zijn tijd is verplichte stof.

En dan liefst met een stevige man die een beetje om vang heeft en geil als boter is. Ik wil niet liggen krikken op een broodmager kreng want dan krijg ik visioenen van Auschwitz als ik die knoken hoor rammelen en kraken of tegen een scherp schaambeen stoot, daar ben ik als kunstenaar te gevoelig voor. Het vlees moet kunnen veren als een waterbed. De trio partner man of vrouw graag bij voorkeur bisexueel, kunnen we nog eens afwisselen. Ik houd van vrouwen, maar heb een voorkeur voor mannen, dus ik kan alle kanten op.

Ik houd ook van anale praktijken. Rimmen windt mij op, passief en actief. Vooral als ze met enig enthousiasme het face sitting beoefenen en over mijn gezicht heen knielen, de wellustige, ontuchtige, goed doorknede billen van elkaar trekken en met die lieflijke anus, die ik een derde mond noem, mijn lippen kust en ik de vurige kus der schande beant woord, die verdorven, bruinpaarse, welriekende, roos van vlees lik, er op zuig en met mijn tong de kringspier langzaam binnen dring, dan weet ik weer dat hij van voren weet dat hij van achteren leeft en dat wil ik zien, dat wil ik voelen en dat wil ik horen, als de hart verscheurende Aaaaaahs en Oooohs door de slaapkamer vliegen, dan geeft dat een artiest goede zin en een stoot inspiratie voor de boeg.

Wel even de tanden poetsen na afloop anders denken ze dat je een hondendrol achter in je strot hebt liggen als je uit ademt, want een vettige strontgeur blijft gemakkelijk om je heen hangen als een gaswolk. Niet alle vrouwen en mannen zijn zo taboeloos als ik. De meesten zijn zakken cement met een of twee gaten er in. Dan stap ik dus af. Ik ga alleen met iemand naar bed die geen taboes kent en voor alles in is, anders hoef ik niet.

Fred van der Wal: Tussen en heb ik bij vier sportscholen getraind, bij First Class Gym te Bergum, Karate scholen Thamrin en bij karateschool De Leeuw en voor krachtraining bij Sportschool Lolle van Hou ten, daar heb ik het erg naar mijn zin gehad. Zat je met de Boys aan de Bar een Shake te drinken dan waren we samen goed voor jaar tuchthuis straf. Ik kon lezen en schrijven met die jongens.

Ruwe bolsters, blanke pitten. Zag je ze een paar weken niet dan riepen ze je toe: Hééééééé, heb je in Veenhuizen gezeten, ouwe rukker? Heel wat krachtsporters hadden met alcohol achter het stuur een ravage aangericht in slaapwijken. Ik ken een ex-crimineel, Bertie Pothuyse, die autos heeft gejat en in elkaar gereden. Drie en een half jaar bajes voor nog wat akkefietjes tot ie in een bar een ordinair Amsterdams wijf ont moette als Barvlieg waar hij op tippelde en voor viel als en hete aardappel.

Hij was een Europees Ex-kampioen boardsurfen en na een hard drugs verleden bekeerd tot een fundamentalistische streng gristelijke sekte, een meneer die niet zo christelijk was of hij bedreigde me in de jaren tachtig met geweld. Jimmy IJzer, die wel van een snuifje hield, een soort Rambo, die met gemak bij bankdrukken de tweehonder kilo liftte, die met zijn pracht figuur zo in een vechtfilm kon spelen, kleine Rein, beren sterk, goeie bokser, die zo nu en dan vrachtwagenchauffeurs een gebroken kaak sloeg en waar ik het prima mee kon vinden.

Ex kampioen boksen Lolle, sportschool eigenaar, een bekende jongen in Leeuwarden die nog in een boek van bekende Leeuwarders staat in gezelschap van advocaat Boon stra, Lolle, stuntman met het uiterlijk van een James Bond, kilo zwaar, deurwacht bij discothe ken, bracht zijn zomers door aan de Franse Zuidkust waar hij in een open wagen de blitz maakte bij de wijven, zijn tanige, gespierde zoon Johnny, een begaafde wielrenner en kickbokser.

Lolle is een biografie waardig, die overigens nog geschreven moet worden. Als Lolle bij bokstraining een stoot op de bokszak gaf en ik hield de bokszak tegen dan kreeg je een ram in je maag die een gesubsideerde kunstartiest gelijk tegen de vlakte had doen slaan en minu ten lang naar adem happend blauw zou liggen aan te lopen om daarna zijn laatste asem uit te bla zen tegen zijn beslagen brillenglazen ter dikte van colaflesbodems. In die jaren was sport mijn lust en mijn leven.

Vier, vijf keer per week kracht training, ik zag er uit al een Griekse God, een paar keer twaalf kilometer hard lopen in een bosgebied waar het barstte van de flikkers die je toe stonden te sissen vanuit de bosjes waar hun kop net boven uit stak, maar daar ging ik niet op in, dan kon ik als mooie jongen wel aan de gang blijven. Ik was bekend in de karateschool omdat ik nooit ben neer gegaan. Mijn leraar zei omdat ik niet wilde neer gaan en zo was het ook. Mijn specialiteit bij boksen was mijn flitsende linkse hoek.

Een paar weken geleden had het weinig gescheeld of ik had een artistieke sukkel die op twee centi meter afstand van mijn gezicht tegen me stond te schreeuwen en te schelden tegen de grond ge hoekt, zijn digitale cameraatje uit zijn poten getrapt en zijn designbril van zijn neus gemept.

Ik hield me in, weer de bajes in wegens openlijk geweld op de openbare weg had ik geen zin in. Ik was een keurige burger geworden, een gevoelige kunstenaar, nog even en ik zou ook lullige rijm pjes gaan schrijven bij slappe fotootjes waar belegen juffrouwen met kutnijd ademloos bij zouden weg smachten en zich klaar te vingeren.

Daar zegt U me toch wat! Het zijn meestal gefrustreerde tekenleraren uit calvinistische milieus die bang zijn voor de Grote Mensen Wereld. Ze blijven het liefst in eigen benauwde kring hangen. Je ziet het aan die leden van Christian Artists uit Rotterdam; het zijn stuk voor stuk halftalenten en schijntalenten. Nou, dat is nog zwak uitgedrukt; het zijn schijt talenten! En aan schijt talenten heb ik weer schijt! Zo wast de ene hand de andere! Ik vroeg haar met zachte stem wat ze nou eigenlijk wilde met die afgezaagde, achter haalde naturalistische beelden.

Ze zei in die christelijke wartaal die dat soort kunstenmakers eigen is: Zichtbaar trekken is ook goed, het maakt mij niets uit. Ik leg mijn leven open voor de nieuwsgierige lezer, dan mag ik ook de kijker niet verwaarlozen. Ach, kijkt U eens: Het spreekt vanzelf dat een genie als Fred van der Wal, zoals drs. Hans Redeker, kunstkritikus al in in het NRC schreef, de koers van op drift geraakte Nederlandse kunst als één van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers van het realisme heeft veranderd en richting gegeven al lang alle kunstprijzen, resibeurzen en subsidies had moeten hebben.

Maar dàt meneer, die visie, die breedheid van opvatting en,die Breeding, die High Brow Culture die perspectie ven, naar brede boulevards vol mededogen en wit geschilderde houten banken met zicht op zee maar ook de diepe spirituele inzichten spreken toch vanzelf als Fred van der Wal U tussen neus en lippen door met de feiten van zijn veertigjarige artistieke loopbaan confronteert! Daar slaat U toch even van achterover! Om over mijn dure merk zonnebril maar helemaal te zwijgen!

Gaat U er vooral niet op zitten, want dan moet ik U aanspreken in rechten! En U heeft uw bril tijdens dit vraaggesprek geen moment hoeven af te zetten, dat moet U toch wel deugd doen. Het is goed dat U ook dat onderwerp aan roert met Uw journalistieke toverstokje dat alles wat van goud is transmuteert tot de stront van het sterrendom en de riooljournalis tiek.

Patty Brard en zo met alle dames met even dikke reten. Ik kan tussen neus en lippen door nog steeds kakken zonder bril, dus wat dat betreft maakt het allemaal niet zo erg veel uit welke ministerpresident we nu weer hebben.

Ik heb voor de variatie nooit mijn eigen hand onder gekakt of mijn kop laten onderschijt en door een aantrekkelijke Meesteres en ben daarna ook niet naar een receptie gegaan waar je iedereen een hand moest geven met je stinkende strontpoten, net als de auteur Adriaan Morriën eens deed.

In geuren en kleuren achteraf er over schrijven, hè, dat vind ik nog eens pervers. Daar heeft men trouwens heel goede herinneringen aan en spreekt er nog vaak over. Maar U gaat mij toch niet vertellen dat ik nog steeds mijn bril op heb anders ga ik toch gewoon zitten kakken waar U bij staat?

Tegen de broekspijp op net als de hondjes. Hoe is de relatie of eigenlijk de haat-liefde verhouding van Fred van der Wal als realist van het eerste uur met de Nederlandse realistiese schilderkunst en zijn Ins Blaue Hinein verdwenen voornaamste vertegenwoordigers als de illustrator Teun Steun c.

Ik heb de goede strijd gestreden, zoals de grote Schriftsteller Paulus ergens opmerkte, daar heeft U gelijk in, dat wel en verder doe ik het zwijgen er liever aan toe. Daar heeft U voor een deel groot gelijk in. Maar nu ik er over nadenk, zelfs helemaal niet en dat wil ik U hierbij eens en voor altijd uitleggen.

Ik heb geen liefdesverhouding met wat dan ook en ook geen haatverhouding met wie dan ook, want voor wie ik lief heb wil ik heten, hè en dan zal je toch eerst hout moeten hakken en de kachel aan moeten maken voor je het heet hebt. Dat zegt toch wel genoeg. Als het te lang duurt dan hoef ik al niet meer. En verder wil ik er ook geen enke le verhouding mee hebben. En Teun Steun, ach, die uiterst langzaam pratende blauwe jongen zit fijn op een bankje voor zijn arbeiderswoning in Kats een pijpje te roken, die is al jaren aan het freewheelen dankzij een aardig erfenisje en zijn kwaliteiten zijn er niet op vooruit gegaan, maar wat wil je ook?

En ik vind Kats gewoon een Kutdorp. Indertijd, in , toen ik debuteerde in het ingeslapen Haarlem met drie andere, helaas volledig talentloze vrijetijdsschilders in kunstcentrum De Ark, waar onbetrouwbaar ogen de, schijbaar zeer vermoeide artistieke lieden de ganse dag werkeloos in versleten fau teuils uit hun neus hingen te vreten, provinciale dames en heren die uitmuntten in hoer en en snoeren, slempen en schrokken, doch vooral in het tot zich nemen van clandes tiene geestverruimende middelen, die de eens en voor altijd gesloten poorten naar het paradijs zouden openen, omdat ze de apekool van Huxley vraten, maar U raadt het al.

Binnen enkele maanden waren zij hun huis uit gezet en was het vrouwtje er van door met de boekhouder van twee huizen verder op. Dan denk ik aan niet echt postzegel fris ruikende, broodmagere, doorrookte tiepes in kunstig gesneden jasjes gemaakt van mot tige Perziese opoe kleedjes, hippe vogels die met verende schreden op de roze wolken van de mariehuwana en hasj hun opzienbarende gang zwaaiend door de Grote Hout straat te Haarlem vervolgden, maar wel na dat zij bij het loket van sociale zaken hun weekgeldje hadden opgehaald, dat onmiddellijk werd omgezet in weer een kilootje van het een of ander verboden spul.

En daar hebben we dan weer de bekende langharige kwartaalzuiper Karel Slingervoet, alom bekend van zijn onzekere, slepende tred en lang durige trips naar India en Afrika, maar helaas niet bekend om de kwaliteit van zijn kunst werken.

En hoe ik in mijn vuistje lachte toen de beroemde Barry N. Enfin, Bar ry is al jaren doodt en ik voel me ook al niet lekker! Zoals al die Haarlemse kunstartiesten vrijwel zonder uitzondering op de schobberdebonk leefden en nu nog. Het zijn kleiduikers, parasieten, kutbikkers, tekenleraren en zakken wassers. En toen ik die winterdag begin februari in Kunstcentrum De Ark te Haarlem had ge debuteerd ben ik natuurlijk gelijk dol enthousiast met opgestoken armen en open gulp het kunstzinnige plant soen in gewandeld.

Ik was er meer dan welkom bij de loopse ar tistieke teven als mooie jongen, dat spreekt vanzelf en ook heel wat mannen liepen mij verhit achterna om mijn geur op te snuiven en terloops de hand achter de broeksband van mijn jeans van achteren te laten glijden als test. Zo lang ze maar geen Spaanse Pepers bij mij van achteren er stiekem in douwden, want dat werkte bij mij als een reetraket, dan schoot ik tien seconden van  0 tot kilometer voor uit.

En hoe ik dan stoplichten negeerde en stoptekens van politie agenten die  door mijn angst aan jagende verschijning de poltiefluit inslikten op de vluchtheuvels des levens! Vol verwachting klopte mijn hart. Mijn ego zwol van trots op en een niet nader te noem en lichaams deel ook toen ik al die lekkere wijven aanschouwde die hun dijen al spreid den als ik in aantocht was.

Wie komt er met zijn dooie mus  in mijn vogelhuisje, leken zij te zeggen. Want daar zou het te vinden zijn. De honingpot ging wijd open en klap zei het mosseltje! De tolerantie, het wederzijds respect, de hulpvaardigheid, de ongebreidelde lusten, de extase, de perversies en weettikveel wat nog meer wel niet.

Nou, dat was het dan. Om te beginnen; door wat een rare en enge tiepes werd dat plantsoen bevolkt. En van die verstikkende, verbrande dennenbomengeur van de Afghaanse of vettige Rooie Libanon moest ik ook niet veel hebben, daar kreeg ik het al van op mijn longen, nog voor mijn half geopende hartstochtelijk bevende lippen het mondfilter van een stick had den nat gemaakt, dus dat werd ook al niets. De lang harige, mooie Aletta   heeft mij in toen in de wereld van de soft drugs geïntroduceerd, maar het was gewoon mijn wereld niet.

Ik werd er behoorlijk agressief van. Zelfs hand tastelijk op zijn tijd. Daar snakken de echte hippe vrouwtjes naar. Vast binden, intiem bewerken met een dildo, anaal penetreren, de zweep, tepelklemmen, leren veters om de lustknoppen geknoopt waar ik dan fijn aan kan hangen, daar houd ik van.

Ik ben toen maar jarenlang karate gaan doen tot , om flink uit te delen, daar ga je gezond van denken. Ik onderhoud alleen contact met de Peetmoeder van het realisme, de prettig uit ziende, blonde Janna van Zon, die lang niet dom is, net als ik dus en een heel persoonlijk e, sympatieke schrijfstijl heeft.

Daarom waarderen wij elkaar ook zo. En dat zal ik niet zo gauw zeggen in kunstenaarsland, want van complimenten kan de kachel niet roken. Toch zal ik de ander nooit om niet met emoties bespatten en besmeuren. Er moet een reden voor zijn.

En verder onderhoud ik met personen uit het realistiese veld in de kunst geen relatie, zeker geen intieme met al die ziektes tegenwoordig. Ik ben trouwens- en dat vind ik toch wel heel belangrijk- geen modern beeldend kunstenaar- maar een kunstschil der. En dat behoort tot een geheel ander tiepe. Want je kunt toch zonder gerede twijfel stellen dat de Moderne Beeldende Kunst tot stand komt om louter therapeutiese redenen.

Kijk maar naar de resultaten die in het museum of de galeries hangen, dan denk je toch al gauw; ziek zijn beter worden, om met dokter van Swol te spreken. De twintigste eeuw is in de kunsthistorie een betreurenswaardig terminaal ziektegeval. Ik ben die Friese gepensioneerde tekenleraar Jan van L. Je merkt het gelijk. Als een doorsneemens in the rapie gaat, dan wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door zijn of haar therapeut. Ga maar eens te rade bij de aangenaam ogende psychologe mevr.

Een echte vakvrouw die in het BIG register voor komt. Geen wilsbeslissing van de patiënt is meer mogelijk zonder eerst een consult te hebben afge legd bij dat leuke, aanminnige blondje waar ik wel een ochtendbeschuitje mee wil knap pen als ze tenminste aan mijn exclusieve seksjuwelen SM habits tegmoet wil komen want in recht op en neer zie ik toevallig niets meer, voor zover ik nog iets zie tussen de klamme lappen. Ik heb er diepe compassie mee. Nu zijn therapeuten minsten zo geschift als hun pa tiënten.

Ze weten waar ze het over hebben. Waar je mee om gaat word je door besmet. Het is een symbiose. Dat is net zo iets. En wanneer je met een beeldend kunstenaar praat wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door het eigen, onbenullige egootje en de beeldende kunst beoefening.

Hij leeft voor de kunst beoefening, terwijl ik gewoon tussen twee lachbuien door een schilderij maak of een stuk schrijf. Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders. Ik sta zo anders in het volle leven. Het is voor mij geen doel, maar een middel om mijn overmaat aan vrije tijd zin vol te vullen. Linkse cul tuurliefhebbers zoals dat warhoofd drs. Ik heb toen ik een jaar of tweeën twintig was, eind , van uit mijn ooghoeken eens goed krities gekeken naar mijn toenmalige streng griffermeerde vriendin Alice, die geil als boter was en daarna keek ik eens naar de wereld, die in de sixties steeds vrolijker werd en toen weer naar mijn vrien din schrok ik mij een ongeluk, riep Gotsalmetruttenbollen en dacht toen: Om daar de eeuwigheid mee door te moeten brengen, nou nee, mag deze beker aan mij voorbij gaan?

Daar zeg ik met krachtige stem op: Ik heb toen gezegd in ; dat schilderen lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je stond toen ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artis tieke uitstraling aan mat.

Dat was me een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabben. Ondanks mijn zeer vermogende familie! Het plestik boterham menzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn soldatenschoenen lekten. Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en ook geen boterhammenzakjes bij de Vana.

Ik liep gewoon monomaan mompelend door. Hele einden door het Vondelpark. Het rege nde toen constant. Dat is toen mei veranderd na de eerste grote aankoop door het Rijk der Nederlanden, toen pas werd het alle dagen feest en thee met chocolade krans jes. Ik was toen vijf en twintig. Ik kocht gelijk een paar fijne Ibizalaarzen, een strakke, roze broek, die mijn geslachtsdeel extra prononceerde, een overhemd met Paisley motie ven en een viersporen bandrecorder waar ik constant Blonde on Blonde en Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan op draaide.

Dat is nu bijna veertig jaar geleden. Forever Young and beautifull. En lekker ruiken dat ik doe na een Spritz uit mijn dure fles parfum van het merk Opium op mijn zeven heilige plaatsen. Dat wil je gewoon niet weten! Nee, komt U nou niet bij mij aan om een potje te snuffelen of te snavelen, dat mag alleen Zoenvis, die heeft artistieke vingers.

Als wij het achteraf buurtzaaltje "De Paarse Lantaarn" binnen komen waar de lezing door de mis kende beroepskunstenaar Rimmer Beenham zal worden gehouden kijkt hij zeer zuinig en tuit de brede, wellustige lippen tot een pruilmondje. Opvallend zijn de littekens in zijn groezelige artiest ennek, kwetsuren die hij heeft over gehouden uit zijn eerste huwelijk toen hij op een zeker ogen blik de stoep af gemieterd werd door zijn eerste gade toen uit kwam dat onze would be kunstenaar weer eens vreemd was gegaan en hem de toegang tot de echtelijke woning voor goed werd ont zegd.

Die avond brandde de open haard in zijn voormalige huis extra fel doordat de vrouw des hui zes de tienduizenden rijmpjes die Rimmer Beenham en andere halve gare droomsters en dulle web logsters voor gedichten hield manmoedig op fikte. Artiestenleed, zou men kunnen zeggen, ware het niet dat Rimmer helemaal geen artiest was, maar hooguit een kunstenmaker.

Ten aanzien van het geven van lezingen heeft Rimmer Beenham een helder oordeel. Zij heeft de mooiste billen van Europa, van die lekkere ronde biljartballen, daar kan niemand tegen op maar dat zal U al zijn opgevallen. Nou is ze wel een groot paard, maar een reuzin is een beetje overdreven, dan denk ik toch meer aan Ellert en Brammert, die twee homoseksjuwelen reuzen uit Drenthe Kut met Krenten.

Niet dat wij thuis direct omgaan met onbekende artiesten, maar het is wel het vermelden waard hoe er in die kringen over beroemdheden zoals mijn vrouw en mij word gedacht. Ze nemen het me kwalijk dat ik van de subsidie leef, maar ik krijg subsidie omdat ik zo goed ben in mijn werk en waar devol voor de samenleving en de kunstgeschiedenis.

Ik heb echt een taak te vervullen, maar het grote publiek begrijpt mij niet. De schilderkunst is achterhaald; niemand schildert nog behalve een paar reactionairen. De foto is het helemaal. Ik heb een digitale camera daar druk ik achter elkaar mee af, dat zijn dan honderden kunstwerken op één dag, weet je wel.

Dan zet ik de tijdontspanner aan en gooi het toestel in de lucht at random, dan krijg je toevalseffecten om je lul bij af te likken, jongen. Dat is nieuw om het nieuwe! Instantkunst noem ik het naar de geest van de tijd. Rimmer ziet zichzelf niet alleen als kunstenaar, maar ook als filosoof en vrijetijdsdichter. Over het leven heeft hij ook zo zijn opvattingen: Toch klaagt hij vaak over de inkomsten die duidelijk achter blijven bij zijn genialiteit. Twee of drie mensen in de zaal dan vonden we het een geslaag de avond.

Het was wat te hoog gegrepen. Wel ben ik erg beroemd in het Rotterdamse kunstenaarsland en bij het Elsevier publiek, maar dat levert geen moer op. Nee, je kunt beter net als die vreselijke Fred van der Wal een wijf met poen hebben en een goed inkomen, een groot huis met veertien kamers in de Bourgogne en een nieuwe auto elk jaar, dan kun je ten minste een grote bek open trekken en je onafhankelijkheid bewijzen, die jongen maakt het meest verschrikkelijke werk dat ik ooit gezien heb, het is pure rotsooi, dat vond ik meteen al toen ik het nog niet eens gezien had.

De glimlach ligt op zijn lippen bestorven als hij overheidsgeld ruikt, beweerde onlangs nog een ano nieme kunstenaar toen ik zijn naam ter sprake bracht. Hij vertelt met een omhaal van, woorden over het kosmische creatieve scheppingsproces dat aan zijn kunstwerken ten grondslag ligt: Al die kleuren, al die schimmels, die krioelende, kleine beestjes ook!

In één woord magisch! En heb ik genoeg van de gootsteen dan ga ik stront fotograferen uit mijn eigen achterste als ik weer een drol heb ge draaid op een natte kutkrant. Het liefst sijk ik De Telegraaf onder om mijn afkeer als artiest van die krant te betuigen in woord en beeld, want daar gaat het om in mijn werk; de verzoening van woord en beeld als tegenhanger tegen het bloedeloze calvinisme dat het beeld heeft bestormd sinds de reformatie, waar het allemaal aan te danken is dat wij zijn wie wij zijn.

We leven in een calvinis tische maatschappij waar de monogamie in een strak keurslijf en een kuisheidsgordel rond strom pelt en de paginas van het Dikke Boek als inlegkruisjes het ondernavelse doordesemen tot we ge pokt en gemazeld zijn van schuldbewuste schaamlip tot schaamlip, dust to dust en ashes to ashes. Als kunstenaar zeg ik daarop in principe keihard Kut. Ik ben een omgekeerde beeldenstormer al van af mijn derde jaar.

Nee, dat heeft niets te maken met de Jeugdstorm, die stormden weer anders, met bajonetten en steelhandgranaten. Dat kun je zien als de Grote Schijt Storm die over ons oude Europa trok. Moderne kunst is ook eigenlijk stront en omdat de duivel op een grote hoop schijt levert het me nog poen op ook. Ik noem een foto van een drol van stront die ik uit mijn eigen achterste gebakken heb altijd een klein wonder van onder.

Dat is echt nog eens een magische titel! De magie van het beeld! De magie van de plee en de gootsteen. Magische plekken daar draait het bij mij om. Bij voorkeur in tangaslipjes artistiek gezien dan. Eigenlijk houd ik niet te veel lezingen want je slijt er maar van. Het is top sport. Ik ben er namelijk ook zwaar op tegen als geniaal kunstenaar. Men begrijpt mij toch niet ten diepste. Ik ben nu al het genie van Groningen genoemd door die artistieke voederbieten en klei aardappelen waar ik oor spronkelijk vandaan kom.

Vandaar ook dat tiepies onbehouwen Duitse gedrag, dat sommige colle gas mij kwalijk schijnen te nemen, maar daar heb ik schijt aan. Omdat ik niets te zeggen heb, wat U kunt begrijpen met Uw eenvoudige verstand. Ik houd ook altijd mijn hoed op bij die lezing en en ook bij het eten, net als die Duitse kunstenmaker Beuys, dan kunnen ze zien dat ik ook een echte kunstartiest ben en geen geflipte ambtenaar.

Vroeger was ik jaren lang een keurige ambtenaar, nu niet meer. Nu ben ik vrij! De kunst heeft mij vrij gemaakt! Free at last, zeg ik dan samen met de grote Martin Luther King die ik ook bewonder, net als de grote Kennedy. Grote man nen met grote boodschappen, daar gaat het om in het leven. Ik ga ook om met grote kunsthandelaren en grote schilderessen zoals Jacqueline de Jong die haar faam heeft verdiend door zich door Asger Jorn te laten neuken.

En heeft U verder nog vragen? Gaat U anders maar eerst eens een onsje hersens halen bij de slager, dan spreken wij verder. U heeft namelijk geen benul van mijn poëtische, peilloze diepten, dat voel ik aan mijn water, weet U en ik kan het ook niet uit leggen. Zal een luis in de pels begrijpen wat een ijsbeer hem te zeggen heeft? Ik ben namelijk een jeugdgenie ondanks mijn vijfenzestig levensjaren.

Of misschien juist daarom. Ik krijg gelukkig AOW! Daarom ben ik een genie! U niet als journalist, dat zie ik zo aan Uw oogopslag dat U geen genie bent, dat spreekt vanzelf. U schrijft over leuke wandeltochtjes en vreetpartijen in verweggistan.

Vertederende stukjes in de kunstrubriek van de Elsevier die helaas als kut op Dirk slaan, voor zover Dirk niet op kut slaat, want Dirk wil wel, die ken ik wel van de percentage commis sie die me allerlei leuke opdrachtjes geeft. Nee, die houden we wel te vriend! Alleen artistiekerige, ijdele beroepsdorpsoudenhoeren geven lezingen en schrijven leuke stukjes over die kerk in Vezelay of magiese plekken in de Bourgogne.

Ik fiets daarom ook veel. De weg naar die steenhoop te Vezelay toe loopt stijl omhoog. Wat om hoog gaat, gaat ook weer naar beneden. Heeft U daar wel eens aan gedacht?

Dat is ook magisch. Ik weet dat als belegger heel goed, dus begin ik daar liever niet aan. Het leven is een vicieuze cirkel in de vorm van een liggende acht, dat dachten de Romein en ook al. En moet ik daar dan soms blij mee zijn? Daar kan ik toch niks mee? Een liggende acht lijkt op een krakeling of op een hoop stront. De cirkels is dan weer rond. Of ik opgetogen ben over monsterlijk grote kerkgebouwen?

Is de Paus soms Rooms? Liever een pikketanussie, want dat gaat er altijd in! Ik wil niet gelijk zeggen dat het symbo lisch is, al die op en neer gaande wegen, maar toch denk je soms in je beste momenten, ach, wat sodommieter toch op…Alle wegen in de Bourgogne komen ergens op uit.

Ik ben niet sterk; ik ruik sterk! Je hebt mensen met een tiet vol poen of met een tiet vol inspiratie. Er is geen mid denweg in het leven, behalve in de Watergraafsmeer, vlak bij het Mariotteplein.

Alleen in mijn magis trale meesterwerken kan ik wonen zonder huursubsidie. Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedig heid soms van mij af, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, net als Jan den O.

Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het mod der worstelen. Ik weet ook alles van de Bijbel af, heel wat meer dan die zogenaamde kunstschilder van hier verder op. Die gast beweert dat hij ook nog een bevoegdheid heeft gehaald om gods dienstonderwijs te geven, maar dat is natuurlijk allemaal gelul.

Mijn religie is de da Vinci code, daar was ik helemaal hoteldebotel van, dat is voor mij het ware verhaal achter de Bijbel. Ik heb de Zwiggelter kunstenaarsvereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toege zegd met licht beelden, maar dat is toen af geblazen op gereformeerde grondslag. De kerkeraad was in opstand gekomen. De mannen gingen als één man staan en de wortels ook.

Zoals het een man betaamt. Men kende mij wel en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar J. Ik was daar niet welkom. Ja, die brief heb ik nog, die zit in mijn archief. Dat krijg je met een zittend beroep, dat roept schotschriften op, one liners en typecasting.

En ik had niet eens geschreven dat zij een afgelebberde, kort geknipte kuttekop was, omdat ik haar wilde sparen uit collegiale overwegingen. Ze heeft mussels als een bootwerker heb ik gehoord uit gristelijke kunstkringen, maar moet wel hoognodig haar intiem laten liften, want die is gelijk een snellift op de begane grond aangeland doro overbelasting en dankzij een storing gestopt.

En verder is het daar in Kampen van Haal op je wekker, snot smaakt lekker, omdat het er altijd waait aan het water! Get the Flash Player to see this player. Deze blonde dame kan er maar geen genoeg van krijgt, het gevoeld dat haar darmen gevuld is met een lekker dikke paal maakt haar ongelooflijk geil. Meer geile filmpjes uit categorie Hardcore. Stel niet alleen gek op grieks eten ook grieks neuken vin Lekker bruut aan een kaalgeschoren pik zuigen.

Geile sloerie neemt zijn stijve pik in haar poepgat. Haar geile kut blijft open staan. Ze is verliefd op zijn mega grote pik. Anaal genomen op de buitenplaats. Blonde dame krijgt een flink pik in haar kont. Charmente blonde dame heeft snoeiharde seks met een geile De slappe tieten van deze ervaren geile dame bengelen wat Tiener lekker in haar kale kut geneukt.




Niet alle vrouwen en mannen zijn zo taboeloos als ik. De meesten zijn zakken cement met een of twee gaten er in. Dan stap ik dus af. Ik ga alleen met iemand naar bed die geen taboes kent en voor alles in is, anders hoef ik niet.

Fred van der Wal: Tussen en heb ik bij vier sportscholen getraind, bij First Class Gym te Bergum, Karate scholen Thamrin en bij karateschool De Leeuw en voor krachtraining bij Sportschool Lolle van Hou ten, daar heb ik het erg naar mijn zin gehad. Zat je met de Boys aan de Bar een Shake te drinken dan waren we samen goed voor jaar tuchthuis straf.

Ik kon lezen en schrijven met die jongens. Ruwe bolsters, blanke pitten. Zag je ze een paar weken niet dan riepen ze je toe: Hééééééé, heb je in Veenhuizen gezeten, ouwe rukker? Heel wat krachtsporters hadden met alcohol achter het stuur een ravage aangericht in slaapwijken.

Ik ken een ex-crimineel, Bertie Pothuyse, die autos heeft gejat en in elkaar gereden. Drie en een half jaar bajes voor nog wat akkefietjes tot ie in een bar een ordinair Amsterdams wijf ont moette als Barvlieg waar hij op tippelde en voor viel als en hete aardappel. Hij was een Europees Ex-kampioen boardsurfen en na een hard drugs verleden bekeerd tot een fundamentalistische streng gristelijke sekte, een meneer die niet zo christelijk was of hij bedreigde me in de jaren tachtig met geweld.

Jimmy IJzer, die wel van een snuifje hield, een soort Rambo, die met gemak bij bankdrukken de tweehonder kilo liftte, die met zijn pracht figuur zo in een vechtfilm kon spelen, kleine Rein, beren sterk, goeie bokser, die zo nu en dan vrachtwagenchauffeurs een gebroken kaak sloeg en waar ik het prima mee kon vinden.

Ex kampioen boksen Lolle, sportschool eigenaar, een bekende jongen in Leeuwarden die nog in een boek van bekende Leeuwarders staat in gezelschap van advocaat Boon stra, Lolle, stuntman met het uiterlijk van een James Bond, kilo zwaar, deurwacht bij discothe ken, bracht zijn zomers door aan de Franse Zuidkust waar hij in een open wagen de blitz maakte bij de wijven, zijn tanige, gespierde zoon Johnny, een begaafde wielrenner en kickbokser.

Lolle is een biografie waardig, die overigens nog geschreven moet worden. Als Lolle bij bokstraining een stoot op de bokszak gaf en ik hield de bokszak tegen dan kreeg je een ram in je maag die een gesubsideerde kunstartiest gelijk tegen de vlakte had doen slaan en minu ten lang naar adem happend blauw zou liggen aan te lopen om daarna zijn laatste asem uit te bla zen tegen zijn beslagen brillenglazen ter dikte van colaflesbodems. In die jaren was sport mijn lust en mijn leven.

Vier, vijf keer per week kracht training, ik zag er uit al een Griekse God, een paar keer twaalf kilometer hard lopen in een bosgebied waar het barstte van de flikkers die je toe stonden te sissen vanuit de bosjes waar hun kop net boven uit stak, maar daar ging ik niet op in, dan kon ik als mooie jongen wel aan de gang blijven. Ik was bekend in de karateschool omdat ik nooit ben neer gegaan. Mijn leraar zei omdat ik niet wilde neer gaan en zo was het ook.

Mijn specialiteit bij boksen was mijn flitsende linkse hoek. Een paar weken geleden had het weinig gescheeld of ik had een artistieke sukkel die op twee centi meter afstand van mijn gezicht tegen me stond te schreeuwen en te schelden tegen de grond ge hoekt, zijn digitale cameraatje uit zijn poten getrapt en zijn designbril van zijn neus gemept.

Ik hield me in, weer de bajes in wegens openlijk geweld op de openbare weg had ik geen zin in. Ik was een keurige burger geworden, een gevoelige kunstenaar, nog even en ik zou ook lullige rijm pjes gaan schrijven bij slappe fotootjes waar belegen juffrouwen met kutnijd ademloos bij zouden weg smachten en zich klaar te vingeren. Daar zegt U me toch wat! Het zijn meestal gefrustreerde tekenleraren uit calvinistische milieus die bang zijn voor de Grote Mensen Wereld.

Ze blijven het liefst in eigen benauwde kring hangen. Je ziet het aan die leden van Christian Artists uit Rotterdam; het zijn stuk voor stuk halftalenten en schijntalenten. Nou, dat is nog zwak uitgedrukt; het zijn schijt talenten!

En aan schijt talenten heb ik weer schijt! Zo wast de ene hand de andere! Ik vroeg haar met zachte stem wat ze nou eigenlijk wilde met die afgezaagde, achter haalde naturalistische beelden. Ze zei in die christelijke wartaal die dat soort kunstenmakers eigen is: Zichtbaar trekken is ook goed, het maakt mij niets uit. Ik leg mijn leven open voor de nieuwsgierige lezer, dan mag ik ook de kijker niet verwaarlozen. Ach, kijkt U eens: Het spreekt vanzelf dat een genie als Fred van der Wal, zoals drs.

Hans Redeker, kunstkritikus al in in het NRC schreef, de koers van op drift geraakte Nederlandse kunst als één van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers van het realisme heeft veranderd en richting gegeven al lang alle kunstprijzen, resibeurzen en subsidies had moeten hebben.

Maar dàt meneer, die visie, die breedheid van opvatting en,die Breeding, die High Brow Culture die perspectie ven, naar brede boulevards vol mededogen en wit geschilderde houten banken met zicht op zee maar ook de diepe spirituele inzichten spreken toch vanzelf als Fred van der Wal U tussen neus en lippen door met de feiten van zijn veertigjarige artistieke loopbaan confronteert! Daar slaat U toch even van achterover! Om over mijn dure merk zonnebril maar helemaal te zwijgen!

Gaat U er vooral niet op zitten, want dan moet ik U aanspreken in rechten! En U heeft uw bril tijdens dit vraaggesprek geen moment hoeven af te zetten, dat moet U toch wel deugd doen. Het is goed dat U ook dat onderwerp aan roert met Uw journalistieke toverstokje dat alles wat van goud is transmuteert tot de stront van het sterrendom en de riooljournalis tiek.

Patty Brard en zo met alle dames met even dikke reten. Ik kan tussen neus en lippen door nog steeds kakken zonder bril, dus wat dat betreft maakt het allemaal niet zo erg veel uit welke ministerpresident we nu weer hebben. Ik heb voor de variatie nooit mijn eigen hand onder gekakt of mijn kop laten onderschijt en door een aantrekkelijke Meesteres en ben daarna ook niet naar een receptie gegaan waar je iedereen een hand moest geven met je stinkende strontpoten, net als de auteur Adriaan Morriën eens deed.

In geuren en kleuren achteraf er over schrijven, hè, dat vind ik nog eens pervers. Daar heeft men trouwens heel goede herinneringen aan en spreekt er nog vaak over. Maar U gaat mij toch niet vertellen dat ik nog steeds mijn bril op heb anders ga ik toch gewoon zitten kakken waar U bij staat? Tegen de broekspijp op net als de hondjes. Hoe is de relatie of eigenlijk de haat-liefde verhouding van Fred van der Wal als realist van het eerste uur met de Nederlandse realistiese schilderkunst en zijn Ins Blaue Hinein verdwenen voornaamste vertegenwoordigers als de illustrator Teun Steun c.

Ik heb de goede strijd gestreden, zoals de grote Schriftsteller Paulus ergens opmerkte, daar heeft U gelijk in, dat wel en verder doe ik het zwijgen er liever aan toe. Daar heeft U voor een deel groot gelijk in. Maar nu ik er over nadenk, zelfs helemaal niet en dat wil ik U hierbij eens en voor altijd uitleggen.

Ik heb geen liefdesverhouding met wat dan ook en ook geen haatverhouding met wie dan ook, want voor wie ik lief heb wil ik heten, hè en dan zal je toch eerst hout moeten hakken en de kachel aan moeten maken voor je het heet hebt.

Dat zegt toch wel genoeg. Als het te lang duurt dan hoef ik al niet meer. En verder wil ik er ook geen enke le verhouding mee hebben. En Teun Steun, ach, die uiterst langzaam pratende blauwe jongen zit fijn op een bankje voor zijn arbeiderswoning in Kats een pijpje te roken, die is al jaren aan het freewheelen dankzij een aardig erfenisje en zijn kwaliteiten zijn er niet op vooruit gegaan, maar wat wil je ook?

En ik vind Kats gewoon een Kutdorp. Indertijd, in , toen ik debuteerde in het ingeslapen Haarlem met drie andere, helaas volledig talentloze vrijetijdsschilders in kunstcentrum De Ark, waar onbetrouwbaar ogen de, schijbaar zeer vermoeide artistieke lieden de ganse dag werkeloos in versleten fau teuils uit hun neus hingen te vreten, provinciale dames en heren die uitmuntten in hoer en en snoeren, slempen en schrokken, doch vooral in het tot zich nemen van clandes tiene geestverruimende middelen, die de eens en voor altijd gesloten poorten naar het paradijs zouden openen, omdat ze de apekool van Huxley vraten, maar U raadt het al.

Binnen enkele maanden waren zij hun huis uit gezet en was het vrouwtje er van door met de boekhouder van twee huizen verder op. Dan denk ik aan niet echt postzegel fris ruikende, broodmagere, doorrookte tiepes in kunstig gesneden jasjes gemaakt van mot tige Perziese opoe kleedjes, hippe vogels die met verende schreden op de roze wolken van de mariehuwana en hasj hun opzienbarende gang zwaaiend door de Grote Hout straat te Haarlem vervolgden, maar wel na dat zij bij het loket van sociale zaken hun weekgeldje hadden opgehaald, dat onmiddellijk werd omgezet in weer een kilootje van het een of ander verboden spul.

En daar hebben we dan weer de bekende langharige kwartaalzuiper Karel Slingervoet, alom bekend van zijn onzekere, slepende tred en lang durige trips naar India en Afrika, maar helaas niet bekend om de kwaliteit van zijn kunst werken.

En hoe ik in mijn vuistje lachte toen de beroemde Barry N. Enfin, Bar ry is al jaren doodt en ik voel me ook al niet lekker! Zoals al die Haarlemse kunstartiesten vrijwel zonder uitzondering op de schobberdebonk leefden en nu nog. Het zijn kleiduikers, parasieten, kutbikkers, tekenleraren en zakken wassers. En toen ik die winterdag begin februari in Kunstcentrum De Ark te Haarlem had ge debuteerd ben ik natuurlijk gelijk dol enthousiast met opgestoken armen en open gulp het kunstzinnige plant soen in gewandeld.

Ik was er meer dan welkom bij de loopse ar tistieke teven als mooie jongen, dat spreekt vanzelf en ook heel wat mannen liepen mij verhit achterna om mijn geur op te snuiven en terloops de hand achter de broeksband van mijn jeans van achteren te laten glijden als test. Zo lang ze maar geen Spaanse Pepers bij mij van achteren er stiekem in douwden, want dat werkte bij mij als een reetraket, dan schoot ik tien seconden van  0 tot kilometer voor uit.

En hoe ik dan stoplichten negeerde en stoptekens van politie agenten die  door mijn angst aan jagende verschijning de poltiefluit inslikten op de vluchtheuvels des levens! Vol verwachting klopte mijn hart. Mijn ego zwol van trots op en een niet nader te noem en lichaams deel ook toen ik al die lekkere wijven aanschouwde die hun dijen al spreid den als ik in aantocht was.

Wie komt er met zijn dooie mus  in mijn vogelhuisje, leken zij te zeggen. Want daar zou het te vinden zijn. De honingpot ging wijd open en klap zei het mosseltje! De tolerantie, het wederzijds respect, de hulpvaardigheid, de ongebreidelde lusten, de extase, de perversies en weettikveel wat nog meer wel niet.

Nou, dat was het dan. Om te beginnen; door wat een rare en enge tiepes werd dat plantsoen bevolkt. En van die verstikkende, verbrande dennenbomengeur van de Afghaanse of vettige Rooie Libanon moest ik ook niet veel hebben, daar kreeg ik het al van op mijn longen, nog voor mijn half geopende hartstochtelijk bevende lippen het mondfilter van een stick had den nat gemaakt, dus dat werd ook al niets. De lang harige, mooie Aletta   heeft mij in toen in de wereld van de soft drugs geïntroduceerd, maar het was gewoon mijn wereld niet.

Ik werd er behoorlijk agressief van. Zelfs hand tastelijk op zijn tijd. Daar snakken de echte hippe vrouwtjes naar. Vast binden, intiem bewerken met een dildo, anaal penetreren, de zweep, tepelklemmen, leren veters om de lustknoppen geknoopt waar ik dan fijn aan kan hangen, daar houd ik van. Ik ben toen maar jarenlang karate gaan doen tot , om flink uit te delen, daar ga je gezond van denken. Ik onderhoud alleen contact met de Peetmoeder van het realisme, de prettig uit ziende, blonde Janna van Zon, die lang niet dom is, net als ik dus en een heel persoonlijk e, sympatieke schrijfstijl heeft.

Daarom waarderen wij elkaar ook zo. En dat zal ik niet zo gauw zeggen in kunstenaarsland, want van complimenten kan de kachel niet roken. Toch zal ik de ander nooit om niet met emoties bespatten en besmeuren. Er moet een reden voor zijn. En verder onderhoud ik met personen uit het realistiese veld in de kunst geen relatie, zeker geen intieme met al die ziektes tegenwoordig. Ik ben trouwens- en dat vind ik toch wel heel belangrijk- geen modern beeldend kunstenaar- maar een kunstschil der.

En dat behoort tot een geheel ander tiepe. Want je kunt toch zonder gerede twijfel stellen dat de Moderne Beeldende Kunst tot stand komt om louter therapeutiese redenen. Kijk maar naar de resultaten die in het museum of de galeries hangen, dan denk je toch al gauw; ziek zijn beter worden, om met dokter van Swol te spreken. De twintigste eeuw is in de kunsthistorie een betreurenswaardig terminaal ziektegeval. Ik ben die Friese gepensioneerde tekenleraar Jan van L. Je merkt het gelijk.

Als een doorsneemens in the rapie gaat, dan wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door zijn of haar therapeut. Ga maar eens te rade bij de aangenaam ogende psychologe mevr. Een echte vakvrouw die in het BIG register voor komt. Geen wilsbeslissing van de patiënt is meer mogelijk zonder eerst een consult te hebben afge legd bij dat leuke, aanminnige blondje waar ik wel een ochtendbeschuitje mee wil knap pen als ze tenminste aan mijn exclusieve seksjuwelen SM habits tegmoet wil komen want in recht op en neer zie ik toevallig niets meer, voor zover ik nog iets zie tussen de klamme lappen.

Ik heb er diepe compassie mee. Nu zijn therapeuten minsten zo geschift als hun pa tiënten. Ze weten waar ze het over hebben. Waar je mee om gaat word je door besmet. Het is een symbiose.

Dat is net zo iets. En wanneer je met een beeldend kunstenaar praat wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door het eigen, onbenullige egootje en de beeldende kunst beoefening. Hij leeft voor de kunst beoefening, terwijl ik gewoon tussen twee lachbuien door een schilderij maak of een stuk schrijf.

Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders. Ik sta zo anders in het volle leven. Het is voor mij geen doel, maar een middel om mijn overmaat aan vrije tijd zin vol te vullen.

Linkse cul tuurliefhebbers zoals dat warhoofd drs. Ik heb toen ik een jaar of tweeën twintig was, eind , van uit mijn ooghoeken eens goed krities gekeken naar mijn toenmalige streng griffermeerde vriendin Alice, die geil als boter was en daarna keek ik eens naar de wereld, die in de sixties steeds vrolijker werd en toen weer naar mijn vrien din schrok ik mij een ongeluk, riep Gotsalmetruttenbollen en dacht toen: Om daar de eeuwigheid mee door te moeten brengen, nou nee, mag deze beker aan mij voorbij gaan?

Daar zeg ik met krachtige stem op: Ik heb toen gezegd in ; dat schilderen lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je stond toen ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artis tieke uitstraling aan mat. Dat was me een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabben.

Ondanks mijn zeer vermogende familie! Het plestik boterham menzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn soldatenschoenen lekten. Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en ook geen boterhammenzakjes bij de Vana. Ik liep gewoon monomaan mompelend door. Hele einden door het Vondelpark. Het rege nde toen constant. Dat is toen mei veranderd na de eerste grote aankoop door het Rijk der Nederlanden, toen pas werd het alle dagen feest en thee met chocolade krans jes.

Ik was toen vijf en twintig. Ik kocht gelijk een paar fijne Ibizalaarzen, een strakke, roze broek, die mijn geslachtsdeel extra prononceerde, een overhemd met Paisley motie ven en een viersporen bandrecorder waar ik constant Blonde on Blonde en Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan op draaide.

Dat is nu bijna veertig jaar geleden. Forever Young and beautifull. En lekker ruiken dat ik doe na een Spritz uit mijn dure fles parfum van het merk Opium op mijn zeven heilige plaatsen. Dat wil je gewoon niet weten! Nee, komt U nou niet bij mij aan om een potje te snuffelen of te snavelen, dat mag alleen Zoenvis, die heeft artistieke vingers.

Als wij het achteraf buurtzaaltje "De Paarse Lantaarn" binnen komen waar de lezing door de mis kende beroepskunstenaar Rimmer Beenham zal worden gehouden kijkt hij zeer zuinig en tuit de brede, wellustige lippen tot een pruilmondje. Opvallend zijn de littekens in zijn groezelige artiest ennek, kwetsuren die hij heeft over gehouden uit zijn eerste huwelijk toen hij op een zeker ogen blik de stoep af gemieterd werd door zijn eerste gade toen uit kwam dat onze would be kunstenaar weer eens vreemd was gegaan en hem de toegang tot de echtelijke woning voor goed werd ont zegd.

Die avond brandde de open haard in zijn voormalige huis extra fel doordat de vrouw des hui zes de tienduizenden rijmpjes die Rimmer Beenham en andere halve gare droomsters en dulle web logsters voor gedichten hield manmoedig op fikte. Artiestenleed, zou men kunnen zeggen, ware het niet dat Rimmer helemaal geen artiest was, maar hooguit een kunstenmaker. Ten aanzien van het geven van lezingen heeft Rimmer Beenham een helder oordeel. Zij heeft de mooiste billen van Europa, van die lekkere ronde biljartballen, daar kan niemand tegen op maar dat zal U al zijn opgevallen.

Nou is ze wel een groot paard, maar een reuzin is een beetje overdreven, dan denk ik toch meer aan Ellert en Brammert, die twee homoseksjuwelen reuzen uit Drenthe Kut met Krenten. Niet dat wij thuis direct omgaan met onbekende artiesten, maar het is wel het vermelden waard hoe er in die kringen over beroemdheden zoals mijn vrouw en mij word gedacht.

Ze nemen het me kwalijk dat ik van de subsidie leef, maar ik krijg subsidie omdat ik zo goed ben in mijn werk en waar devol voor de samenleving en de kunstgeschiedenis. Ik heb echt een taak te vervullen, maar het grote publiek begrijpt mij niet. De schilderkunst is achterhaald; niemand schildert nog behalve een paar reactionairen. De foto is het helemaal.

Ik heb een digitale camera daar druk ik achter elkaar mee af, dat zijn dan honderden kunstwerken op één dag, weet je wel. Dan zet ik de tijdontspanner aan en gooi het toestel in de lucht at random, dan krijg je toevalseffecten om je lul bij af te likken, jongen. Dat is nieuw om het nieuwe! Instantkunst noem ik het naar de geest van de tijd. Rimmer ziet zichzelf niet alleen als kunstenaar, maar ook als filosoof en vrijetijdsdichter.

Over het leven heeft hij ook zo zijn opvattingen: Toch klaagt hij vaak over de inkomsten die duidelijk achter blijven bij zijn genialiteit. Twee of drie mensen in de zaal dan vonden we het een geslaag de avond. Het was wat te hoog gegrepen. Wel ben ik erg beroemd in het Rotterdamse kunstenaarsland en bij het Elsevier publiek, maar dat levert geen moer op. Nee, je kunt beter net als die vreselijke Fred van der Wal een wijf met poen hebben en een goed inkomen, een groot huis met veertien kamers in de Bourgogne en een nieuwe auto elk jaar, dan kun je ten minste een grote bek open trekken en je onafhankelijkheid bewijzen, die jongen maakt het meest verschrikkelijke werk dat ik ooit gezien heb, het is pure rotsooi, dat vond ik meteen al toen ik het nog niet eens gezien had.

De glimlach ligt op zijn lippen bestorven als hij overheidsgeld ruikt, beweerde onlangs nog een ano nieme kunstenaar toen ik zijn naam ter sprake bracht.

Hij vertelt met een omhaal van, woorden over het kosmische creatieve scheppingsproces dat aan zijn kunstwerken ten grondslag ligt: Al die kleuren, al die schimmels, die krioelende, kleine beestjes ook! In één woord magisch!

En heb ik genoeg van de gootsteen dan ga ik stront fotograferen uit mijn eigen achterste als ik weer een drol heb ge draaid op een natte kutkrant. Het liefst sijk ik De Telegraaf onder om mijn afkeer als artiest van die krant te betuigen in woord en beeld, want daar gaat het om in mijn werk; de verzoening van woord en beeld als tegenhanger tegen het bloedeloze calvinisme dat het beeld heeft bestormd sinds de reformatie, waar het allemaal aan te danken is dat wij zijn wie wij zijn.

We leven in een calvinis tische maatschappij waar de monogamie in een strak keurslijf en een kuisheidsgordel rond strom pelt en de paginas van het Dikke Boek als inlegkruisjes het ondernavelse doordesemen tot we ge pokt en gemazeld zijn van schuldbewuste schaamlip tot schaamlip, dust to dust en ashes to ashes.

Als kunstenaar zeg ik daarop in principe keihard Kut. Ik ben een omgekeerde beeldenstormer al van af mijn derde jaar. Nee, dat heeft niets te maken met de Jeugdstorm, die stormden weer anders, met bajonetten en steelhandgranaten. Dat kun je zien als de Grote Schijt Storm die over ons oude Europa trok. Moderne kunst is ook eigenlijk stront en omdat de duivel op een grote hoop schijt levert het me nog poen op ook. Ik noem een foto van een drol van stront die ik uit mijn eigen achterste gebakken heb altijd een klein wonder van onder.

Dat is echt nog eens een magische titel! De magie van het beeld! De magie van de plee en de gootsteen. Magische plekken daar draait het bij mij om. Bij voorkeur in tangaslipjes artistiek gezien dan. Eigenlijk houd ik niet te veel lezingen want je slijt er maar van. Het is top sport. Ik ben er namelijk ook zwaar op tegen als geniaal kunstenaar. Men begrijpt mij toch niet ten diepste. Ik ben nu al het genie van Groningen genoemd door die artistieke voederbieten en klei aardappelen waar ik oor spronkelijk vandaan kom.

Vandaar ook dat tiepies onbehouwen Duitse gedrag, dat sommige colle gas mij kwalijk schijnen te nemen, maar daar heb ik schijt aan. Omdat ik niets te zeggen heb, wat U kunt begrijpen met Uw eenvoudige verstand.

Ik houd ook altijd mijn hoed op bij die lezing en en ook bij het eten, net als die Duitse kunstenmaker Beuys, dan kunnen ze zien dat ik ook een echte kunstartiest ben en geen geflipte ambtenaar. Vroeger was ik jaren lang een keurige ambtenaar, nu niet meer. Nu ben ik vrij! De kunst heeft mij vrij gemaakt! Free at last, zeg ik dan samen met de grote Martin Luther King die ik ook bewonder, net als de grote Kennedy.

Grote man nen met grote boodschappen, daar gaat het om in het leven. Ik ga ook om met grote kunsthandelaren en grote schilderessen zoals Jacqueline de Jong die haar faam heeft verdiend door zich door Asger Jorn te laten neuken. En heeft U verder nog vragen? Gaat U anders maar eerst eens een onsje hersens halen bij de slager, dan spreken wij verder. U heeft namelijk geen benul van mijn poëtische, peilloze diepten, dat voel ik aan mijn water, weet U en ik kan het ook niet uit leggen.

Zal een luis in de pels begrijpen wat een ijsbeer hem te zeggen heeft? Ik ben namelijk een jeugdgenie ondanks mijn vijfenzestig levensjaren. Of misschien juist daarom. Ik krijg gelukkig AOW! Daarom ben ik een genie!

U niet als journalist, dat zie ik zo aan Uw oogopslag dat U geen genie bent, dat spreekt vanzelf. U schrijft over leuke wandeltochtjes en vreetpartijen in verweggistan. Vertederende stukjes in de kunstrubriek van de Elsevier die helaas als kut op Dirk slaan, voor zover Dirk niet op kut slaat, want Dirk wil wel, die ken ik wel van de percentage commis sie die me allerlei leuke opdrachtjes geeft.

Nee, die houden we wel te vriend! Alleen artistiekerige, ijdele beroepsdorpsoudenhoeren geven lezingen en schrijven leuke stukjes over die kerk in Vezelay of magiese plekken in de Bourgogne. Ik fiets daarom ook veel. De weg naar die steenhoop te Vezelay toe loopt stijl omhoog.

Wat om hoog gaat, gaat ook weer naar beneden. Heeft U daar wel eens aan gedacht? Dat is ook magisch. Ik weet dat als belegger heel goed, dus begin ik daar liever niet aan.

Het leven is een vicieuze cirkel in de vorm van een liggende acht, dat dachten de Romein en ook al. En moet ik daar dan soms blij mee zijn? Daar kan ik toch niks mee? Een liggende acht lijkt op een krakeling of op een hoop stront. De cirkels is dan weer rond. Of ik opgetogen ben over monsterlijk grote kerkgebouwen? Is de Paus soms Rooms? Liever een pikketanussie, want dat gaat er altijd in! Ik wil niet gelijk zeggen dat het symbo lisch is, al die op en neer gaande wegen, maar toch denk je soms in je beste momenten, ach, wat sodommieter toch op…Alle wegen in de Bourgogne komen ergens op uit.

Ik ben niet sterk; ik ruik sterk! Je hebt mensen met een tiet vol poen of met een tiet vol inspiratie. Er is geen mid denweg in het leven, behalve in de Watergraafsmeer, vlak bij het Mariotteplein. Alleen in mijn magis trale meesterwerken kan ik wonen zonder huursubsidie. Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedig heid soms van mij af, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, net als Jan den O. Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het mod der worstelen.

Ik weet ook alles van de Bijbel af, heel wat meer dan die zogenaamde kunstschilder van hier verder op. Die gast beweert dat hij ook nog een bevoegdheid heeft gehaald om gods dienstonderwijs te geven, maar dat is natuurlijk allemaal gelul.

Mijn religie is de da Vinci code, daar was ik helemaal hoteldebotel van, dat is voor mij het ware verhaal achter de Bijbel.

Ik heb de Zwiggelter kunstenaarsvereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toege zegd met licht beelden, maar dat is toen af geblazen op gereformeerde grondslag.

De kerkeraad was in opstand gekomen. De mannen gingen als één man staan en de wortels ook. Zoals het een man betaamt. Men kende mij wel en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar J. Ik was daar niet welkom. Ja, die brief heb ik nog, die zit in mijn archief. Dat krijg je met een zittend beroep, dat roept schotschriften op, one liners en typecasting. En ik had niet eens geschreven dat zij een afgelebberde, kort geknipte kuttekop was, omdat ik haar wilde sparen uit collegiale overwegingen.

Ze heeft mussels als een bootwerker heb ik gehoord uit gristelijke kunstkringen, maar moet wel hoognodig haar intiem laten liften, want die is gelijk een snellift op de begane grond aangeland doro overbelasting en dankzij een storing gestopt. En verder is het daar in Kampen van Haal op je wekker, snot smaakt lekker, omdat het er altijd waait aan het water!

Wat is de schepping dan toch mooi, van uit andere hoeken genomen. En dat verzin ik niet ter plekke. Die calvinisten zijn namelijk buitengewoon agressief, laat ik U dat vertellen. Ik vind dat zo treffend, net als dat spreekwoord dat gold toen het homo huwelijk nog niet was inge voerd: Niek van suchtelen Jonge, jonge, wat een verhaal zeg! Komen die artiesten zo gemakkelijk aan hun geld door met iedereen te slijmen?

En dan een paar fotootjes nemen en zeggen dat het kunst is? Dat kan mijn kleine zusje van vijf ook! Is de debiliteit dan aan de macht in de kunst? Alorsss,ik bediende mij van een platitude. Enfin,het is fraai om te bemerken dat jij niet aan dat rolgedrag voldeed! Au revoir monsieur maintenant! Zomaar wat vanuit het niets.. Ze bindt in haar eentje de strijd aan tegen de mannen,ze verkeert met hen in afzondering,alsof ze op een onbewoond eiland zit.

Ze heeft niet één betrouwbare vriendin. Ze heeft mss wel een lieve,loyale vriendin,maar die is zwak en niet bijster intelligent,of ze heeft een sterke,intelligente vriendin die haar blijkt te bedriegen. Ze is helemaal op zichzelf aangewezen en volkomen hulpeloos. Alles,haar hele bestaan hangt af van haar vermogen om de ware aard van mannen te doorzien. Een vriendelijke oudere vrouw heeft dat vermogen altijd anders zou ze niet wijs zijn.

In het echte leven krijgen jonge vrouwen uiteraard wel de waarheid te horen van oudere vrouwen,alleen geloven ze die dan niet. Is een integer man goud waard? Dunja jammer dat je me nu als de zoveelste alhier op het vkblog een beetje gaat afkatten op http: Wat zit de mens toch gevangen in een vastgeroest denkpatroon…. Waarom zijn mensen zo? Waarom loop ik altijd tegen mensen die zich anders voor doen dan ze zijn?

Dunya Hmmmm een lief bericht en ener heuse aanval met open vizier,daar houdt deze Roofridder wel van…ik hoef niet eens te gaan kijken om te weten waar het over verhaalt,jaa…ik ben bezitterig,jaloers en vlijmscherp,daar heb ik ook wel redenen voor,ik ben in mijn prive leven behoorlijk teleurgesteld en dat heeft zich omgevormd in een hunkering naar liefde,warmte en begrip…jij voldoet bij mij aan al deze criteria…..

Het is voor mij een sprong in de ruimte om mij hier enigszins uit te leven,doe jij dat niet dan? Dus als ik ergens een aardige opmerking plaats op het vkblog…. Ik voldoe aan alle criteria voor jou…. Is dat het spel mn lief? Dat is een virtuele wereld waar mensen groter kunnen zijn dan ze zijn. En je schijnt er nog schatrijk te kunnen worden ook. Het enige nadeel is dat je moddervet wordt, want je zit natuurlijk altijd een leven te creeren achter je pc. HOE kon ik anders dan bij jou mijn emotionele rugzak voorzichtig uitpakken???

Wees niet boos,naturrellementteé mag jij van alles,tutti frútti!!!! Dunya WAT heb ik gezegd wat jou niet bevalt?

Dunya Heb ik dát gedaan dan? X x X X x X xjes op je broosheid,beter dan boos en ik deel die kwetsbaarheid met jou,beiden getraumatiseerd door internet piraterij! Nee, lieve Dunya…ik ben niet getraumatiseerd door het internet….. Broosheid is een bepaalde gevoeligheid die weer noodzakelijk is om dingen te creeren…door die broosheid is een soort beschermlaag weg waardoor er andere toegankelijkheden ontstaan…. Isis Nedloni Ach Lieve Dunya….

Vroeger was ik ook ener stronteigenwijs speels rebelerend kind…. Nu is alles weer helder….. Er gaat een totaal andere wereld voor me open…. Bloggers die zichzelf als kind aankondigen…althans die rol…dan breekt alle ijs…enne…hoeveel jaar is dat lieve kind dan ongeveer?

Ik moet natuurlijk wel een beetje weten met wie ik te doen heb….. Zoenvis Maar ik hoop niet dat je al te jong bent Duya…. Duvyenna à la Dolce Far Nienté!!! Ik verlang zo naar je mond, Ik verlang zo naar je armen Het is als het verlangen van stront Het wil zo graag uit de darmen.

Maar geen armen of mond alhier Die ik zachtjes mag begrijpen Het is, als met ontijdig gier, De billen samenknijpen. Vertrouwen dat snel onze mond Onze lippen elkaar omwinden Zoals die arme gespannen kont Dat hij de pot snel mag vinden. Duvyenna is het óneens met de Princessa de Jolie coeurrrrr: Duve Dunya de Rampzalige Vrouw!!! Met lippen X x X x X!!!! Ik stoor mij daar enigszins aan.

Via jou in een compromitterende situa tie geraken? Zouden ze wel willen. Meer geile filmpjes uit categorie Hardcore. Stel niet alleen gek op grieks eten ook grieks neuken vin Lekker bruut aan een kaalgeschoren pik zuigen. Geile sloerie neemt zijn stijve pik in haar poepgat. Haar geile kut blijft open staan. Ze is verliefd op zijn mega grote pik.

Anaal genomen op de buitenplaats. Blonde dame krijgt een flink pik in haar kont. Charmente blonde dame heeft snoeiharde seks met een geile De slappe tieten van deze ervaren geile dame bengelen wat Tiener lekker in haar kale kut geneukt.

Zijn dikke paal verdwijnt helemaal in der strakke anus. Dikke dame geil in kutje neuken.

..

Zo heb ik altijd geredeneerd. Bovendien heb ik mij in al laten steriliseren. En wat condooms betreft ben ik roomser dan de paus. Ik ben er ei genlijk tegen. Vlees op vlees contact is het lekkerste. Lekker soppen in de ongschoren baardmossel met je rubber klobber! Niet dat de voor gasvorming gevoelige astmaties bronchitiese kunstenaar dáár nou bij voorkeur aan doet tussen de lakens, hij leest veel liever een goed boek, maar als de dame niet anders gewend is van huis uit sta je toch met de mond vol tanden als je weigert aan haar intieme nooddruft tegemoet te komen tussen neus en lippen door en is het beftijd geblazen.

Het lijflied van de kieskeurige, strikt vegeta riese kunstenaar werd nooit: Na de op dramatiese wijze abrupt verbroken relatie met Els D. Voor zijn geslachtsziekte bezocht hij een bekende arts in de P. Hooft straat, een hoofdstedelijk bekende lullensmid, die de hele Zomerdijk, een gesubsidieerd artiestenbuurtje tot klant had. De gonorrhoe was trouwens zo weer vergeten -de kunstenaar hield sexueel gezien een sabbatical year, ging in retraite in een Boeddhistisch klooster in Nepal en wendde zich tot de strikt therapeutiese zelfhulpgroep voor de gulp, die de veelzeggende naam droeg: De schoonfamilie uit Den Haag bestond toch uit een stelletje burgerlijke gebor neerde halve zolen waar de honden geen brood van lustten en hij niets mee te maken wilde hebben als onbegrepen, doch geniaal artiest.

Een ander fijn griffermeerd gehuwd familielid met een stoot kinderen werd voorzitter van het COC, dat was heel normaal in moderne griffermeerde kringen. Brutale billen had hij altijd al. Twee spuiten antibiotica in zijn welgevormde, door mannen en vrouwen veel begeerde, stevig door knede billen en onze golden wonderboy was na die druiper weer fit èn postzegelfris in het damestangaslip je met speelopeningen, dat hij als eerste Nederlandse realistiese kunstenaar zo vaak droeg en daarmede baanbrekend werk verrichtte in emancipatoir tegennatuurlijk artiestenland.

Olé, Cinéma Vérité, maar dan wel even van de zwarte soort! Mannen noemt hij trekzakken en sommige vrouwen duwdozen! Neukte vervolgens als raskunstenaar onbekommerd de sterren van de hemel en de bloemen van het be hang, zoals voorheen. Hij moest zijn tijd toch ergens mee vullen en wat had hij anders om handen!

Een gratis vlieg ticket via Marion Schreiner, dochter van de direkteur van Schreiner Airways, naar zijn bisexuele zomerliefde Catharina in Spanje zomer wees hij van de hand.

Altijd bleef onze voortvarende, romantische in- en ingevoelige kunstenaar dicht bij huis, maar nooit voor lang…Een vliegtuig in durf de onze held nooit en lange reizen per trein verafschuwde hij.

Auto rijden zou hij net als Remco Campert en Jack Kerouac nooit leren. Hij liet zich rijden. Werken vond hij voor de dommen, daar hoef je bij hem niet om te kommen! Zelden bezocht hij na Nederland. Ik had toen nog niet de tegennatuurlijke liefde ontdekt. Recht op en neer sex zegt me al helemaal niets. Ik ga name lijk voor Sex Bizarre in Extremis en ad Ultimo. Ik bemin de zweep, de riemen, de boeien, ben graag de slaaf van een dominante, hete man of vrouw.

Ik houd van mannen hetzij vrouwen die boven liggen of die schrijlings over mij heen kunnen gaan zitten rossen en er geen genoeg van krijgen, dus geen droge kurken, want ik ben van oudsher van de natte gemeente. Ik houd van Kinky sex en van zo veel mogelijk variaties. Soms draag ik dameslingerie. Daar moet mijn vrouw niets van hebben, maar ze heeft wel de fotos gezien van mij in vrouwen kle ding, dus vroeg of laat moet ik haar niet verlaten voor een tolerante minnaar, ook geen gehuwde biseksjuweel, want ik houd het bij nader inzien toch liever bij de dames.

Ik ben nu eenmaal geen biseksjuwelen, sadomasochistiese lingerietravestiet met een voorkeur voor dominante mannen, die het klappen van de zweep kennen. Ik draag al vanaf mijn zestiende sexy dameslingerie en daar heb ik lange tijd hoge ogen mee gegooid in kunste naarsland, waar men zo tolerant schijnt te zijn.

Een trio op zijn tijd is verplichte stof. En dan liefst met een stevige man die een beetje om vang heeft en geil als boter is. Ik wil niet liggen krikken op een broodmager kreng want dan krijg ik visioenen van Auschwitz als ik die knoken hoor rammelen en kraken of tegen een scherp schaambeen stoot, daar ben ik als kunstenaar te gevoelig voor. Het vlees moet kunnen veren als een waterbed. De trio partner man of vrouw graag bij voorkeur bisexueel, kunnen we nog eens afwisselen.

Ik houd van vrouwen, maar heb een voorkeur voor mannen, dus ik kan alle kanten op. Ik houd ook van anale praktijken. Rimmen windt mij op, passief en actief. Vooral als ze met enig enthousiasme het face sitting beoefenen en over mijn gezicht heen knielen, de wellustige, ontuchtige, goed doorknede billen van elkaar trekken en met die lieflijke anus, die ik een derde mond noem, mijn lippen kust en ik de vurige kus der schande beant woord, die verdorven, bruinpaarse, welriekende, roos van vlees lik, er op zuig en met mijn tong de kringspier langzaam binnen dring, dan weet ik weer dat hij van voren weet dat hij van achteren leeft en dat wil ik zien, dat wil ik voelen en dat wil ik horen, als de hart verscheurende Aaaaaahs en Oooohs door de slaapkamer vliegen, dan geeft dat een artiest goede zin en een stoot inspiratie voor de boeg.

Wel even de tanden poetsen na afloop anders denken ze dat je een hondendrol achter in je strot hebt liggen als je uit ademt, want een vettige strontgeur blijft gemakkelijk om je heen hangen als een gaswolk. Niet alle vrouwen en mannen zijn zo taboeloos als ik. De meesten zijn zakken cement met een of twee gaten er in. Dan stap ik dus af. Ik ga alleen met iemand naar bed die geen taboes kent en voor alles in is, anders hoef ik niet. Fred van der Wal: Tussen en heb ik bij vier sportscholen getraind, bij First Class Gym te Bergum, Karate scholen Thamrin en bij karateschool De Leeuw en voor krachtraining bij Sportschool Lolle van Hou ten, daar heb ik het erg naar mijn zin gehad.

Zat je met de Boys aan de Bar een Shake te drinken dan waren we samen goed voor jaar tuchthuis straf. Ik kon lezen en schrijven met die jongens. Ruwe bolsters, blanke pitten. Zag je ze een paar weken niet dan riepen ze je toe: Hééééééé, heb je in Veenhuizen gezeten, ouwe rukker? Heel wat krachtsporters hadden met alcohol achter het stuur een ravage aangericht in slaapwijken.

Ik ken een ex-crimineel, Bertie Pothuyse, die autos heeft gejat en in elkaar gereden. Drie en een half jaar bajes voor nog wat akkefietjes tot ie in een bar een ordinair Amsterdams wijf ont moette als Barvlieg waar hij op tippelde en voor viel als en hete aardappel. Hij was een Europees Ex-kampioen boardsurfen en na een hard drugs verleden bekeerd tot een fundamentalistische streng gristelijke sekte, een meneer die niet zo christelijk was of hij bedreigde me in de jaren tachtig met geweld.

Jimmy IJzer, die wel van een snuifje hield, een soort Rambo, die met gemak bij bankdrukken de tweehonder kilo liftte, die met zijn pracht figuur zo in een vechtfilm kon spelen, kleine Rein, beren sterk, goeie bokser, die zo nu en dan vrachtwagenchauffeurs een gebroken kaak sloeg en waar ik het prima mee kon vinden.

Ex kampioen boksen Lolle, sportschool eigenaar, een bekende jongen in Leeuwarden die nog in een boek van bekende Leeuwarders staat in gezelschap van advocaat Boon stra, Lolle, stuntman met het uiterlijk van een James Bond, kilo zwaar, deurwacht bij discothe ken, bracht zijn zomers door aan de Franse Zuidkust waar hij in een open wagen de blitz maakte bij de wijven, zijn tanige, gespierde zoon Johnny, een begaafde wielrenner en kickbokser.

Lolle is een biografie waardig, die overigens nog geschreven moet worden. Als Lolle bij bokstraining een stoot op de bokszak gaf en ik hield de bokszak tegen dan kreeg je een ram in je maag die een gesubsideerde kunstartiest gelijk tegen de vlakte had doen slaan en minu ten lang naar adem happend blauw zou liggen aan te lopen om daarna zijn laatste asem uit te bla zen tegen zijn beslagen brillenglazen ter dikte van colaflesbodems.

In die jaren was sport mijn lust en mijn leven. Vier, vijf keer per week kracht training, ik zag er uit al een Griekse God, een paar keer twaalf kilometer hard lopen in een bosgebied waar het barstte van de flikkers die je toe stonden te sissen vanuit de bosjes waar hun kop net boven uit stak, maar daar ging ik niet op in, dan kon ik als mooie jongen wel aan de gang blijven.

Ik was bekend in de karateschool omdat ik nooit ben neer gegaan. Mijn leraar zei omdat ik niet wilde neer gaan en zo was het ook. Mijn specialiteit bij boksen was mijn flitsende linkse hoek. Een paar weken geleden had het weinig gescheeld of ik had een artistieke sukkel die op twee centi meter afstand van mijn gezicht tegen me stond te schreeuwen en te schelden tegen de grond ge hoekt, zijn digitale cameraatje uit zijn poten getrapt en zijn designbril van zijn neus gemept.

Ik hield me in, weer de bajes in wegens openlijk geweld op de openbare weg had ik geen zin in. Ik was een keurige burger geworden, een gevoelige kunstenaar, nog even en ik zou ook lullige rijm pjes gaan schrijven bij slappe fotootjes waar belegen juffrouwen met kutnijd ademloos bij zouden weg smachten en zich klaar te vingeren.

Daar zegt U me toch wat! Het zijn meestal gefrustreerde tekenleraren uit calvinistische milieus die bang zijn voor de Grote Mensen Wereld. Ze blijven het liefst in eigen benauwde kring hangen.

Je ziet het aan die leden van Christian Artists uit Rotterdam; het zijn stuk voor stuk halftalenten en schijntalenten. Nou, dat is nog zwak uitgedrukt; het zijn schijt talenten! En aan schijt talenten heb ik weer schijt!

Zo wast de ene hand de andere! Ik vroeg haar met zachte stem wat ze nou eigenlijk wilde met die afgezaagde, achter haalde naturalistische beelden. Ze zei in die christelijke wartaal die dat soort kunstenmakers eigen is: Zichtbaar trekken is ook goed, het maakt mij niets uit. Ik leg mijn leven open voor de nieuwsgierige lezer, dan mag ik ook de kijker niet verwaarlozen.

Ach, kijkt U eens: Het spreekt vanzelf dat een genie als Fred van der Wal, zoals drs. Hans Redeker, kunstkritikus al in in het NRC schreef, de koers van op drift geraakte Nederlandse kunst als één van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers van het realisme heeft veranderd en richting gegeven al lang alle kunstprijzen, resibeurzen en subsidies had moeten hebben. Maar dàt meneer, die visie, die breedheid van opvatting en,die Breeding, die High Brow Culture die perspectie ven, naar brede boulevards vol mededogen en wit geschilderde houten banken met zicht op zee maar ook de diepe spirituele inzichten spreken toch vanzelf als Fred van der Wal U tussen neus en lippen door met de feiten van zijn veertigjarige artistieke loopbaan confronteert!

Daar slaat U toch even van achterover! Om over mijn dure merk zonnebril maar helemaal te zwijgen! Gaat U er vooral niet op zitten, want dan moet ik U aanspreken in rechten! En U heeft uw bril tijdens dit vraaggesprek geen moment hoeven af te zetten, dat moet U toch wel deugd doen.

Het is goed dat U ook dat onderwerp aan roert met Uw journalistieke toverstokje dat alles wat van goud is transmuteert tot de stront van het sterrendom en de riooljournalis tiek. Patty Brard en zo met alle dames met even dikke reten. Ik kan tussen neus en lippen door nog steeds kakken zonder bril, dus wat dat betreft maakt het allemaal niet zo erg veel uit welke ministerpresident we nu weer hebben. Ik heb voor de variatie nooit mijn eigen hand onder gekakt of mijn kop laten onderschijt en door een aantrekkelijke Meesteres en ben daarna ook niet naar een receptie gegaan waar je iedereen een hand moest geven met je stinkende strontpoten, net als de auteur Adriaan Morriën eens deed.

In geuren en kleuren achteraf er over schrijven, hè, dat vind ik nog eens pervers. Daar heeft men trouwens heel goede herinneringen aan en spreekt er nog vaak over. Maar U gaat mij toch niet vertellen dat ik nog steeds mijn bril op heb anders ga ik toch gewoon zitten kakken waar U bij staat? Tegen de broekspijp op net als de hondjes. Hoe is de relatie of eigenlijk de haat-liefde verhouding van Fred van der Wal als realist van het eerste uur met de Nederlandse realistiese schilderkunst en zijn Ins Blaue Hinein verdwenen voornaamste vertegenwoordigers als de illustrator Teun Steun c.

Ik heb de goede strijd gestreden, zoals de grote Schriftsteller Paulus ergens opmerkte, daar heeft U gelijk in, dat wel en verder doe ik het zwijgen er liever aan toe. Daar heeft U voor een deel groot gelijk in. Maar nu ik er over nadenk, zelfs helemaal niet en dat wil ik U hierbij eens en voor altijd uitleggen.

Ik heb geen liefdesverhouding met wat dan ook en ook geen haatverhouding met wie dan ook, want voor wie ik lief heb wil ik heten, hè en dan zal je toch eerst hout moeten hakken en de kachel aan moeten maken voor je het heet hebt.

Dat zegt toch wel genoeg. Als het te lang duurt dan hoef ik al niet meer. En verder wil ik er ook geen enke le verhouding mee hebben. En Teun Steun, ach, die uiterst langzaam pratende blauwe jongen zit fijn op een bankje voor zijn arbeiderswoning in Kats een pijpje te roken, die is al jaren aan het freewheelen dankzij een aardig erfenisje en zijn kwaliteiten zijn er niet op vooruit gegaan, maar wat wil je ook?

En ik vind Kats gewoon een Kutdorp. Indertijd, in , toen ik debuteerde in het ingeslapen Haarlem met drie andere, helaas volledig talentloze vrijetijdsschilders in kunstcentrum De Ark, waar onbetrouwbaar ogen de, schijbaar zeer vermoeide artistieke lieden de ganse dag werkeloos in versleten fau teuils uit hun neus hingen te vreten, provinciale dames en heren die uitmuntten in hoer en en snoeren, slempen en schrokken, doch vooral in het tot zich nemen van clandes tiene geestverruimende middelen, die de eens en voor altijd gesloten poorten naar het paradijs zouden openen, omdat ze de apekool van Huxley vraten, maar U raadt het al.

Binnen enkele maanden waren zij hun huis uit gezet en was het vrouwtje er van door met de boekhouder van twee huizen verder op. Dan denk ik aan niet echt postzegel fris ruikende, broodmagere, doorrookte tiepes in kunstig gesneden jasjes gemaakt van mot tige Perziese opoe kleedjes, hippe vogels die met verende schreden op de roze wolken van de mariehuwana en hasj hun opzienbarende gang zwaaiend door de Grote Hout straat te Haarlem vervolgden, maar wel na dat zij bij het loket van sociale zaken hun weekgeldje hadden opgehaald, dat onmiddellijk werd omgezet in weer een kilootje van het een of ander verboden spul.

En daar hebben we dan weer de bekende langharige kwartaalzuiper Karel Slingervoet, alom bekend van zijn onzekere, slepende tred en lang durige trips naar India en Afrika, maar helaas niet bekend om de kwaliteit van zijn kunst werken.

En hoe ik in mijn vuistje lachte toen de beroemde Barry N. Enfin, Bar ry is al jaren doodt en ik voel me ook al niet lekker! Zoals al die Haarlemse kunstartiesten vrijwel zonder uitzondering op de schobberdebonk leefden en nu nog.

Het zijn kleiduikers, parasieten, kutbikkers, tekenleraren en zakken wassers. En toen ik die winterdag begin februari in Kunstcentrum De Ark te Haarlem had ge debuteerd ben ik natuurlijk gelijk dol enthousiast met opgestoken armen en open gulp het kunstzinnige plant soen in gewandeld.

Ik was er meer dan welkom bij de loopse ar tistieke teven als mooie jongen, dat spreekt vanzelf en ook heel wat mannen liepen mij verhit achterna om mijn geur op te snuiven en terloops de hand achter de broeksband van mijn jeans van achteren te laten glijden als test.

Zo lang ze maar geen Spaanse Pepers bij mij van achteren er stiekem in douwden, want dat werkte bij mij als een reetraket, dan schoot ik tien seconden van  0 tot kilometer voor uit. En hoe ik dan stoplichten negeerde en stoptekens van politie agenten die  door mijn angst aan jagende verschijning de poltiefluit inslikten op de vluchtheuvels des levens! Vol verwachting klopte mijn hart.

Mijn ego zwol van trots op en een niet nader te noem en lichaams deel ook toen ik al die lekkere wijven aanschouwde die hun dijen al spreid den als ik in aantocht was. Wie komt er met zijn dooie mus  in mijn vogelhuisje, leken zij te zeggen. Want daar zou het te vinden zijn. De honingpot ging wijd open en klap zei het mosseltje! De tolerantie, het wederzijds respect, de hulpvaardigheid, de ongebreidelde lusten, de extase, de perversies en weettikveel wat nog meer wel niet.

Nou, dat was het dan. Om te beginnen; door wat een rare en enge tiepes werd dat plantsoen bevolkt. En van die verstikkende, verbrande dennenbomengeur van de Afghaanse of vettige Rooie Libanon moest ik ook niet veel hebben, daar kreeg ik het al van op mijn longen, nog voor mijn half geopende hartstochtelijk bevende lippen het mondfilter van een stick had den nat gemaakt, dus dat werd ook al niets.

De lang harige, mooie Aletta   heeft mij in toen in de wereld van de soft drugs geïntroduceerd, maar het was gewoon mijn wereld niet. Ik werd er behoorlijk agressief van. Zelfs hand tastelijk op zijn tijd. Daar snakken de echte hippe vrouwtjes naar. Vast binden, intiem bewerken met een dildo, anaal penetreren, de zweep, tepelklemmen, leren veters om de lustknoppen geknoopt waar ik dan fijn aan kan hangen, daar houd ik van.

Ik ben toen maar jarenlang karate gaan doen tot , om flink uit te delen, daar ga je gezond van denken. Ik onderhoud alleen contact met de Peetmoeder van het realisme, de prettig uit ziende, blonde Janna van Zon, die lang niet dom is, net als ik dus en een heel persoonlijk e, sympatieke schrijfstijl heeft. Daarom waarderen wij elkaar ook zo. En dat zal ik niet zo gauw zeggen in kunstenaarsland, want van complimenten kan de kachel niet roken.

Toch zal ik de ander nooit om niet met emoties bespatten en besmeuren. Er moet een reden voor zijn. En verder onderhoud ik met personen uit het realistiese veld in de kunst geen relatie, zeker geen intieme met al die ziektes tegenwoordig.

Ik ben trouwens- en dat vind ik toch wel heel belangrijk- geen modern beeldend kunstenaar- maar een kunstschil der. En dat behoort tot een geheel ander tiepe. Want je kunt toch zonder gerede twijfel stellen dat de Moderne Beeldende Kunst tot stand komt om louter therapeutiese redenen.

Kijk maar naar de resultaten die in het museum of de galeries hangen, dan denk je toch al gauw; ziek zijn beter worden, om met dokter van Swol te spreken. De twintigste eeuw is in de kunsthistorie een betreurenswaardig terminaal ziektegeval. Ik ben die Friese gepensioneerde tekenleraar Jan van L. Je merkt het gelijk. Als een doorsneemens in the rapie gaat, dan wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door zijn of haar therapeut.

Ga maar eens te rade bij de aangenaam ogende psychologe mevr. Een echte vakvrouw die in het BIG register voor komt. Geen wilsbeslissing van de patiënt is meer mogelijk zonder eerst een consult te hebben afge legd bij dat leuke, aanminnige blondje waar ik wel een ochtendbeschuitje mee wil knap pen als ze tenminste aan mijn exclusieve seksjuwelen SM habits tegmoet wil komen want in recht op en neer zie ik toevallig niets meer, voor zover ik nog iets zie tussen de klamme lappen.

Ik heb er diepe compassie mee. Nu zijn therapeuten minsten zo geschift als hun pa tiënten. Ze weten waar ze het over hebben. Waar je mee om gaat word je door besmet.

Het is een symbiose. Dat is net zo iets. En wanneer je met een beeldend kunstenaar praat wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door het eigen, onbenullige egootje en de beeldende kunst beoefening. Hij leeft voor de kunst beoefening, terwijl ik gewoon tussen twee lachbuien door een schilderij maak of een stuk schrijf.

Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders. Ik sta zo anders in het volle leven. Het is voor mij geen doel, maar een middel om mijn overmaat aan vrije tijd zin vol te vullen. Linkse cul tuurliefhebbers zoals dat warhoofd drs. Ik heb toen ik een jaar of tweeën twintig was, eind , van uit mijn ooghoeken eens goed krities gekeken naar mijn toenmalige streng griffermeerde vriendin Alice, die geil als boter was en daarna keek ik eens naar de wereld, die in de sixties steeds vrolijker werd en toen weer naar mijn vrien din schrok ik mij een ongeluk, riep Gotsalmetruttenbollen en dacht toen: Om daar de eeuwigheid mee door te moeten brengen, nou nee, mag deze beker aan mij voorbij gaan?

Daar zeg ik met krachtige stem op: Ik heb toen gezegd in ; dat schilderen lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je stond toen ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artis tieke uitstraling aan mat. Dat was me een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabben.

Ondanks mijn zeer vermogende familie! Het plestik boterham menzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn soldatenschoenen lekten. Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en ook geen boterhammenzakjes bij de Vana. Ik liep gewoon monomaan mompelend door.

Hele einden door het Vondelpark. Het rege nde toen constant. Dat is toen mei veranderd na de eerste grote aankoop door het Rijk der Nederlanden, toen pas werd het alle dagen feest en thee met chocolade krans jes. Ik was toen vijf en twintig. Ik kocht gelijk een paar fijne Ibizalaarzen, een strakke, roze broek, die mijn geslachtsdeel extra prononceerde, een overhemd met Paisley motie ven en een viersporen bandrecorder waar ik constant Blonde on Blonde en Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan op draaide.

Dat is nu bijna veertig jaar geleden. Forever Young and beautifull. En lekker ruiken dat ik doe na een Spritz uit mijn dure fles parfum van het merk Opium op mijn zeven heilige plaatsen. Dat wil je gewoon niet weten! Nee, komt U nou niet bij mij aan om een potje te snuffelen of te snavelen, dat mag alleen Zoenvis, die heeft artistieke vingers.

Als wij het achteraf buurtzaaltje "De Paarse Lantaarn" binnen komen waar de lezing door de mis kende beroepskunstenaar Rimmer Beenham zal worden gehouden kijkt hij zeer zuinig en tuit de brede, wellustige lippen tot een pruilmondje. Opvallend zijn de littekens in zijn groezelige artiest ennek, kwetsuren die hij heeft over gehouden uit zijn eerste huwelijk toen hij op een zeker ogen blik de stoep af gemieterd werd door zijn eerste gade toen uit kwam dat onze would be kunstenaar weer eens vreemd was gegaan en hem de toegang tot de echtelijke woning voor goed werd ont zegd.

Die avond brandde de open haard in zijn voormalige huis extra fel doordat de vrouw des hui zes de tienduizenden rijmpjes die Rimmer Beenham en andere halve gare droomsters en dulle web logsters voor gedichten hield manmoedig op fikte. Artiestenleed, zou men kunnen zeggen, ware het niet dat Rimmer helemaal geen artiest was, maar hooguit een kunstenmaker. Ten aanzien van het geven van lezingen heeft Rimmer Beenham een helder oordeel.

Zij heeft de mooiste billen van Europa, van die lekkere ronde biljartballen, daar kan niemand tegen op maar dat zal U al zijn opgevallen. Nou is ze wel een groot paard, maar een reuzin is een beetje overdreven, dan denk ik toch meer aan Ellert en Brammert, die twee homoseksjuwelen reuzen uit Drenthe Kut met Krenten. Niet dat wij thuis direct omgaan met onbekende artiesten, maar het is wel het vermelden waard hoe er in die kringen over beroemdheden zoals mijn vrouw en mij word gedacht.

Ze nemen het me kwalijk dat ik van de subsidie leef, maar ik krijg subsidie omdat ik zo goed ben in mijn werk en waar devol voor de samenleving en de kunstgeschiedenis. Ik heb echt een taak te vervullen, maar het grote publiek begrijpt mij niet.

De schilderkunst is achterhaald; niemand schildert nog behalve een paar reactionairen. De foto is het helemaal. Ik heb een digitale camera daar druk ik achter elkaar mee af, dat zijn dan honderden kunstwerken op één dag, weet je wel. Dan zet ik de tijdontspanner aan en gooi het toestel in de lucht at random, dan krijg je toevalseffecten om je lul bij af te likken, jongen.

Dat is nieuw om het nieuwe! Instantkunst noem ik het naar de geest van de tijd. Rimmer ziet zichzelf niet alleen als kunstenaar, maar ook als filosoof en vrijetijdsdichter. Over het leven heeft hij ook zo zijn opvattingen: Toch klaagt hij vaak over de inkomsten die duidelijk achter blijven bij zijn genialiteit. Twee of drie mensen in de zaal dan vonden we het een geslaag de avond.

Het was wat te hoog gegrepen. Wel ben ik erg beroemd in het Rotterdamse kunstenaarsland en bij het Elsevier publiek, maar dat levert geen moer op. Nee, je kunt beter net als die vreselijke Fred van der Wal een wijf met poen hebben en een goed inkomen, een groot huis met veertien kamers in de Bourgogne en een nieuwe auto elk jaar, dan kun je ten minste een grote bek open trekken en je onafhankelijkheid bewijzen, die jongen maakt het meest verschrikkelijke werk dat ik ooit gezien heb, het is pure rotsooi, dat vond ik meteen al toen ik het nog niet eens gezien had.

De glimlach ligt op zijn lippen bestorven als hij overheidsgeld ruikt, beweerde onlangs nog een ano nieme kunstenaar toen ik zijn naam ter sprake bracht. Hij vertelt met een omhaal van, woorden over het kosmische creatieve scheppingsproces dat aan zijn kunstwerken ten grondslag ligt: Al die kleuren, al die schimmels, die krioelende, kleine beestjes ook!

In één woord magisch! En heb ik genoeg van de gootsteen dan ga ik stront fotograferen uit mijn eigen achterste als ik weer een drol heb ge draaid op een natte kutkrant. Het liefst sijk ik De Telegraaf onder om mijn afkeer als artiest van die krant te betuigen in woord en beeld, want daar gaat het om in mijn werk; de verzoening van woord en beeld als tegenhanger tegen het bloedeloze calvinisme dat het beeld heeft bestormd sinds de reformatie, waar het allemaal aan te danken is dat wij zijn wie wij zijn.

We leven in een calvinis tische maatschappij waar de monogamie in een strak keurslijf en een kuisheidsgordel rond strom pelt en de paginas van het Dikke Boek als inlegkruisjes het ondernavelse doordesemen tot we ge pokt en gemazeld zijn van schuldbewuste schaamlip tot schaamlip, dust to dust en ashes to ashes.

Als kunstenaar zeg ik daarop in principe keihard Kut. Ik ben een omgekeerde beeldenstormer al van af mijn derde jaar. Nee, dat heeft niets te maken met de Jeugdstorm, die stormden weer anders, met bajonetten en steelhandgranaten.

Dat kun je zien als de Grote Schijt Storm die over ons oude Europa trok. Moderne kunst is ook eigenlijk stront en omdat de duivel op een grote hoop schijt levert het me nog poen op ook. Ik noem een foto van een drol van stront die ik uit mijn eigen achterste gebakken heb altijd een klein wonder van onder.

Dat is echt nog eens een magische titel! De magie van het beeld! De magie van de plee en de gootsteen. Magische plekken daar draait het bij mij om. Bij voorkeur in tangaslipjes artistiek gezien dan. Eigenlijk houd ik niet te veel lezingen want je slijt er maar van. Het is top sport.

Ik ben er namelijk ook zwaar op tegen als geniaal kunstenaar. Men begrijpt mij toch niet ten diepste. Ik ben nu al het genie van Groningen genoemd door die artistieke voederbieten en klei aardappelen waar ik oor spronkelijk vandaan kom. Vandaar ook dat tiepies onbehouwen Duitse gedrag, dat sommige colle gas mij kwalijk schijnen te nemen, maar daar heb ik schijt aan. Omdat ik niets te zeggen heb, wat U kunt begrijpen met Uw eenvoudige verstand. Ik houd ook altijd mijn hoed op bij die lezing en en ook bij het eten, net als die Duitse kunstenmaker Beuys, dan kunnen ze zien dat ik ook een echte kunstartiest ben en geen geflipte ambtenaar.

Vroeger was ik jaren lang een keurige ambtenaar, nu niet meer. Nu ben ik vrij! De kunst heeft mij vrij gemaakt! Free at last, zeg ik dan samen met de grote Martin Luther King die ik ook bewonder, net als de grote Kennedy. Grote man nen met grote boodschappen, daar gaat het om in het leven. Ik ga ook om met grote kunsthandelaren en grote schilderessen zoals Jacqueline de Jong die haar faam heeft verdiend door zich door Asger Jorn te laten neuken.

En heeft U verder nog vragen? Gaat U anders maar eerst eens een onsje hersens halen bij de slager, dan spreken wij verder. U heeft namelijk geen benul van mijn poëtische, peilloze diepten, dat voel ik aan mijn water, weet U en ik kan het ook niet uit leggen. Zal een luis in de pels begrijpen wat een ijsbeer hem te zeggen heeft?

Ik ben namelijk een jeugdgenie ondanks mijn vijfenzestig levensjaren. Of misschien juist daarom. Ik krijg gelukkig AOW! Daarom ben ik een genie! U niet als journalist, dat zie ik zo aan Uw oogopslag dat U geen genie bent, dat spreekt vanzelf.

U schrijft over leuke wandeltochtjes en vreetpartijen in verweggistan. Vertederende stukjes in de kunstrubriek van de Elsevier die helaas als kut op Dirk slaan, voor zover Dirk niet op kut slaat, want Dirk wil wel, die ken ik wel van de percentage commis sie die me allerlei leuke opdrachtjes geeft.

Nee, die houden we wel te vriend! Alleen artistiekerige, ijdele beroepsdorpsoudenhoeren geven lezingen en schrijven leuke stukjes over die kerk in Vezelay of magiese plekken in de Bourgogne.

Ik fiets daarom ook veel. De weg naar die steenhoop te Vezelay toe loopt stijl omhoog. Wat om hoog gaat, gaat ook weer naar beneden. Heeft U daar wel eens aan gedacht? Dat is ook magisch. Ik weet dat als belegger heel goed, dus begin ik daar liever niet aan.

Het leven is een vicieuze cirkel in de vorm van een liggende acht, dat dachten de Romein en ook al. En moet ik daar dan soms blij mee zijn?

Daar kan ik toch niks mee? Een liggende acht lijkt op een krakeling of op een hoop stront. De cirkels is dan weer rond. Of ik opgetogen ben over monsterlijk grote kerkgebouwen? Is de Paus soms Rooms? Liever een pikketanussie, want dat gaat er altijd in! Ik wil niet gelijk zeggen dat het symbo lisch is, al die op en neer gaande wegen, maar toch denk je soms in je beste momenten, ach, wat sodommieter toch op…Alle wegen in de Bourgogne komen ergens op uit. Ik ben niet sterk; ik ruik sterk!

Je hebt mensen met een tiet vol poen of met een tiet vol inspiratie. Er is geen mid denweg in het leven, behalve in de Watergraafsmeer, vlak bij het Mariotteplein. Alleen in mijn magis trale meesterwerken kan ik wonen zonder huursubsidie. Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedig heid soms van mij af, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, net als Jan den O.

Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het mod der worstelen.

Ik weet ook alles van de Bijbel af, heel wat meer dan die zogenaamde kunstschilder van hier verder op. Die gast beweert dat hij ook nog een bevoegdheid heeft gehaald om gods dienstonderwijs te geven, maar dat is natuurlijk allemaal gelul. Mijn religie is de da Vinci code, daar was ik helemaal hoteldebotel van, dat is voor mij het ware verhaal achter de Bijbel. Ik heb de Zwiggelter kunstenaarsvereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toege zegd met licht beelden, maar dat is toen af geblazen op gereformeerde grondslag.

De kerkeraad was in opstand gekomen. De mannen gingen als één man staan en de wortels ook. Zoals het een man betaamt. Men kende mij wel en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar J. Ik was daar niet welkom. Ja, die brief heb ik nog, die zit in mijn archief. Dat krijg je met een zittend beroep, dat roept schotschriften op, one liners en typecasting. En ik had niet eens geschreven dat zij een afgelebberde, kort geknipte kuttekop was, omdat ik haar wilde sparen uit collegiale overwegingen.

Ze heeft mussels als een bootwerker heb ik gehoord uit gristelijke kunstkringen, maar moet wel hoognodig haar intiem laten liften, want die is gelijk een snellift op de begane grond aangeland doro overbelasting en dankzij een storing gestopt. En verder is het daar in Kampen van Haal op je wekker, snot smaakt lekker, omdat het er altijd waait aan het water!

Wat is de schepping dan toch mooi, van uit andere hoeken genomen. En dat verzin ik niet ter plekke. Die calvinisten zijn namelijk buitengewoon agressief, laat ik U dat vertellen.

Ik vind dat zo treffend, net als dat spreekwoord dat gold toen het homo huwelijk nog niet was inge voerd: Niek van suchtelen Jonge, jonge, wat een verhaal zeg! Komen die artiesten zo gemakkelijk aan hun geld door met iedereen te slijmen? En dan een paar fotootjes nemen en zeggen dat het kunst is? Dat kan mijn kleine zusje van vijf ook!

Is de debiliteit dan aan de macht in de kunst? Alorsss,ik bediende mij van een platitude. Enfin,het is fraai om te bemerken dat jij niet aan dat rolgedrag voldeed! Ze is verliefd op zijn mega grote pik. Anaal genomen op de buitenplaats.

Blonde dame krijgt een flink pik in haar kont. Charmente blonde dame heeft snoeiharde seks met een geile De slappe tieten van deze ervaren geile dame bengelen wat Tiener lekker in haar kale kut geneukt. Zijn dikke paal verdwijnt helemaal in der strakke anus. Dikke dame geil in kutje neuken. Geile blonde vrouw neukt een heerlijk grote paal. Geneukt door massieve zwarte paal. De dikke dame wordt goed hard in haar kutje geneukt. Harde sex voor geile blonde meiden. Een geile sex date met een geile blonde slet loopt uit op





Grote tepels likken shemale zoekt sex

  • Maarssen sex bare gangbang
  • 155
  • Komen die artiesten zo gemakkelijk aan hun geld door met iedereen te slijmen?
  • Op zijn grieks neuken gratis mobiele pjes
  • Ik houd van Kinky sex en van zo veel mogelijk variaties.

Lesbi online sex


Ik liep gewoon monomaan mompelend door. Hele einden door het Vondelpark. Het rege nde toen constant. Dat is toen mei veranderd na de eerste grote aankoop door het Rijk der Nederlanden, toen pas werd het alle dagen feest en thee met chocolade krans jes. Ik was toen vijf en twintig. Ik kocht gelijk een paar fijne Ibizalaarzen, een strakke, roze broek, die mijn geslachtsdeel extra prononceerde, een overhemd met Paisley motie ven en een viersporen bandrecorder waar ik constant Blonde on Blonde en Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan op draaide.

Dat is nu bijna veertig jaar geleden. Forever Young and beautifull. En lekker ruiken dat ik doe na een Spritz uit mijn dure fles parfum van het merk Opium op mijn zeven heilige plaatsen. Dat wil je gewoon niet weten! Nee, komt U nou niet bij mij aan om een potje te snuffelen of te snavelen, dat mag alleen Zoenvis, die heeft artistieke vingers. Als wij het achteraf buurtzaaltje "De Paarse Lantaarn" binnen komen waar de lezing door de mis kende beroepskunstenaar Rimmer Beenham zal worden gehouden kijkt hij zeer zuinig en tuit de brede, wellustige lippen tot een pruilmondje.

Opvallend zijn de littekens in zijn groezelige artiest ennek, kwetsuren die hij heeft over gehouden uit zijn eerste huwelijk toen hij op een zeker ogen blik de stoep af gemieterd werd door zijn eerste gade toen uit kwam dat onze would be kunstenaar weer eens vreemd was gegaan en hem de toegang tot de echtelijke woning voor goed werd ont zegd. Die avond brandde de open haard in zijn voormalige huis extra fel doordat de vrouw des hui zes de tienduizenden rijmpjes die Rimmer Beenham en andere halve gare droomsters en dulle web logsters voor gedichten hield manmoedig op fikte.

Artiestenleed, zou men kunnen zeggen, ware het niet dat Rimmer helemaal geen artiest was, maar hooguit een kunstenmaker. Ten aanzien van het geven van lezingen heeft Rimmer Beenham een helder oordeel. Zij heeft de mooiste billen van Europa, van die lekkere ronde biljartballen, daar kan niemand tegen op maar dat zal U al zijn opgevallen. Nou is ze wel een groot paard, maar een reuzin is een beetje overdreven, dan denk ik toch meer aan Ellert en Brammert, die twee homoseksjuwelen reuzen uit Drenthe Kut met Krenten.

Niet dat wij thuis direct omgaan met onbekende artiesten, maar het is wel het vermelden waard hoe er in die kringen over beroemdheden zoals mijn vrouw en mij word gedacht. Ze nemen het me kwalijk dat ik van de subsidie leef, maar ik krijg subsidie omdat ik zo goed ben in mijn werk en waar devol voor de samenleving en de kunstgeschiedenis.

Ik heb echt een taak te vervullen, maar het grote publiek begrijpt mij niet. De schilderkunst is achterhaald; niemand schildert nog behalve een paar reactionairen. De foto is het helemaal. Ik heb een digitale camera daar druk ik achter elkaar mee af, dat zijn dan honderden kunstwerken op één dag, weet je wel. Dan zet ik de tijdontspanner aan en gooi het toestel in de lucht at random, dan krijg je toevalseffecten om je lul bij af te likken, jongen.

Dat is nieuw om het nieuwe! Instantkunst noem ik het naar de geest van de tijd. Rimmer ziet zichzelf niet alleen als kunstenaar, maar ook als filosoof en vrijetijdsdichter. Over het leven heeft hij ook zo zijn opvattingen: Toch klaagt hij vaak over de inkomsten die duidelijk achter blijven bij zijn genialiteit. Twee of drie mensen in de zaal dan vonden we het een geslaag de avond. Het was wat te hoog gegrepen. Wel ben ik erg beroemd in het Rotterdamse kunstenaarsland en bij het Elsevier publiek, maar dat levert geen moer op.

Nee, je kunt beter net als die vreselijke Fred van der Wal een wijf met poen hebben en een goed inkomen, een groot huis met veertien kamers in de Bourgogne en een nieuwe auto elk jaar, dan kun je ten minste een grote bek open trekken en je onafhankelijkheid bewijzen, die jongen maakt het meest verschrikkelijke werk dat ik ooit gezien heb, het is pure rotsooi, dat vond ik meteen al toen ik het nog niet eens gezien had.

De glimlach ligt op zijn lippen bestorven als hij overheidsgeld ruikt, beweerde onlangs nog een ano nieme kunstenaar toen ik zijn naam ter sprake bracht.

Hij vertelt met een omhaal van, woorden over het kosmische creatieve scheppingsproces dat aan zijn kunstwerken ten grondslag ligt: Al die kleuren, al die schimmels, die krioelende, kleine beestjes ook! In één woord magisch! En heb ik genoeg van de gootsteen dan ga ik stront fotograferen uit mijn eigen achterste als ik weer een drol heb ge draaid op een natte kutkrant.

Het liefst sijk ik De Telegraaf onder om mijn afkeer als artiest van die krant te betuigen in woord en beeld, want daar gaat het om in mijn werk; de verzoening van woord en beeld als tegenhanger tegen het bloedeloze calvinisme dat het beeld heeft bestormd sinds de reformatie, waar het allemaal aan te danken is dat wij zijn wie wij zijn. We leven in een calvinis tische maatschappij waar de monogamie in een strak keurslijf en een kuisheidsgordel rond strom pelt en de paginas van het Dikke Boek als inlegkruisjes het ondernavelse doordesemen tot we ge pokt en gemazeld zijn van schuldbewuste schaamlip tot schaamlip, dust to dust en ashes to ashes.

Als kunstenaar zeg ik daarop in principe keihard Kut. Ik ben een omgekeerde beeldenstormer al van af mijn derde jaar. Nee, dat heeft niets te maken met de Jeugdstorm, die stormden weer anders, met bajonetten en steelhandgranaten. Dat kun je zien als de Grote Schijt Storm die over ons oude Europa trok.

Moderne kunst is ook eigenlijk stront en omdat de duivel op een grote hoop schijt levert het me nog poen op ook. Ik noem een foto van een drol van stront die ik uit mijn eigen achterste gebakken heb altijd een klein wonder van onder. Dat is echt nog eens een magische titel! De magie van het beeld!

De magie van de plee en de gootsteen. Magische plekken daar draait het bij mij om. Bij voorkeur in tangaslipjes artistiek gezien dan. Eigenlijk houd ik niet te veel lezingen want je slijt er maar van. Het is top sport. Ik ben er namelijk ook zwaar op tegen als geniaal kunstenaar. Men begrijpt mij toch niet ten diepste. Ik ben nu al het genie van Groningen genoemd door die artistieke voederbieten en klei aardappelen waar ik oor spronkelijk vandaan kom. Vandaar ook dat tiepies onbehouwen Duitse gedrag, dat sommige colle gas mij kwalijk schijnen te nemen, maar daar heb ik schijt aan.

Omdat ik niets te zeggen heb, wat U kunt begrijpen met Uw eenvoudige verstand. Ik houd ook altijd mijn hoed op bij die lezing en en ook bij het eten, net als die Duitse kunstenmaker Beuys, dan kunnen ze zien dat ik ook een echte kunstartiest ben en geen geflipte ambtenaar.

Vroeger was ik jaren lang een keurige ambtenaar, nu niet meer. Nu ben ik vrij! De kunst heeft mij vrij gemaakt! Free at last, zeg ik dan samen met de grote Martin Luther King die ik ook bewonder, net als de grote Kennedy. Grote man nen met grote boodschappen, daar gaat het om in het leven.

Ik ga ook om met grote kunsthandelaren en grote schilderessen zoals Jacqueline de Jong die haar faam heeft verdiend door zich door Asger Jorn te laten neuken.

En heeft U verder nog vragen? Gaat U anders maar eerst eens een onsje hersens halen bij de slager, dan spreken wij verder. U heeft namelijk geen benul van mijn poëtische, peilloze diepten, dat voel ik aan mijn water, weet U en ik kan het ook niet uit leggen.

Zal een luis in de pels begrijpen wat een ijsbeer hem te zeggen heeft? Ik ben namelijk een jeugdgenie ondanks mijn vijfenzestig levensjaren. Of misschien juist daarom. Ik krijg gelukkig AOW! Daarom ben ik een genie! U niet als journalist, dat zie ik zo aan Uw oogopslag dat U geen genie bent, dat spreekt vanzelf. U schrijft over leuke wandeltochtjes en vreetpartijen in verweggistan. Vertederende stukjes in de kunstrubriek van de Elsevier die helaas als kut op Dirk slaan, voor zover Dirk niet op kut slaat, want Dirk wil wel, die ken ik wel van de percentage commis sie die me allerlei leuke opdrachtjes geeft.

Nee, die houden we wel te vriend! Alleen artistiekerige, ijdele beroepsdorpsoudenhoeren geven lezingen en schrijven leuke stukjes over die kerk in Vezelay of magiese plekken in de Bourgogne. Ik fiets daarom ook veel.

De weg naar die steenhoop te Vezelay toe loopt stijl omhoog. Wat om hoog gaat, gaat ook weer naar beneden.

Heeft U daar wel eens aan gedacht? Dat is ook magisch. Ik weet dat als belegger heel goed, dus begin ik daar liever niet aan. Het leven is een vicieuze cirkel in de vorm van een liggende acht, dat dachten de Romein en ook al.

En moet ik daar dan soms blij mee zijn? Daar kan ik toch niks mee? Een liggende acht lijkt op een krakeling of op een hoop stront. De cirkels is dan weer rond. Of ik opgetogen ben over monsterlijk grote kerkgebouwen? Is de Paus soms Rooms? Liever een pikketanussie, want dat gaat er altijd in!

Ik wil niet gelijk zeggen dat het symbo lisch is, al die op en neer gaande wegen, maar toch denk je soms in je beste momenten, ach, wat sodommieter toch op…Alle wegen in de Bourgogne komen ergens op uit. Ik ben niet sterk; ik ruik sterk! Je hebt mensen met een tiet vol poen of met een tiet vol inspiratie.

Er is geen mid denweg in het leven, behalve in de Watergraafsmeer, vlak bij het Mariotteplein. Alleen in mijn magis trale meesterwerken kan ik wonen zonder huursubsidie. Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedig heid soms van mij af, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, net als Jan den O. Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het mod der worstelen.

Ik weet ook alles van de Bijbel af, heel wat meer dan die zogenaamde kunstschilder van hier verder op. Die gast beweert dat hij ook nog een bevoegdheid heeft gehaald om gods dienstonderwijs te geven, maar dat is natuurlijk allemaal gelul.

Mijn religie is de da Vinci code, daar was ik helemaal hoteldebotel van, dat is voor mij het ware verhaal achter de Bijbel. Ik heb de Zwiggelter kunstenaarsvereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toege zegd met licht beelden, maar dat is toen af geblazen op gereformeerde grondslag. De kerkeraad was in opstand gekomen.

De mannen gingen als één man staan en de wortels ook. Zoals het een man betaamt. Men kende mij wel en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar J. Ik was daar niet welkom. Ja, die brief heb ik nog, die zit in mijn archief. Dat krijg je met een zittend beroep, dat roept schotschriften op, one liners en typecasting.

En ik had niet eens geschreven dat zij een afgelebberde, kort geknipte kuttekop was, omdat ik haar wilde sparen uit collegiale overwegingen. Ze heeft mussels als een bootwerker heb ik gehoord uit gristelijke kunstkringen, maar moet wel hoognodig haar intiem laten liften, want die is gelijk een snellift op de begane grond aangeland doro overbelasting en dankzij een storing gestopt.

En verder is het daar in Kampen van Haal op je wekker, snot smaakt lekker, omdat het er altijd waait aan het water! Wat is de schepping dan toch mooi, van uit andere hoeken genomen. En dat verzin ik niet ter plekke. Die calvinisten zijn namelijk buitengewoon agressief, laat ik U dat vertellen. Ik vind dat zo treffend, net als dat spreekwoord dat gold toen het homo huwelijk nog niet was inge voerd: Niek van suchtelen Jonge, jonge, wat een verhaal zeg! Komen die artiesten zo gemakkelijk aan hun geld door met iedereen te slijmen?

En dan een paar fotootjes nemen en zeggen dat het kunst is? Dat kan mijn kleine zusje van vijf ook! Is de debiliteit dan aan de macht in de kunst? Alorsss,ik bediende mij van een platitude. Enfin,het is fraai om te bemerken dat jij niet aan dat rolgedrag voldeed! Au revoir monsieur maintenant! Zomaar wat vanuit het niets.. Ze bindt in haar eentje de strijd aan tegen de mannen,ze verkeert met hen in afzondering,alsof ze op een onbewoond eiland zit. Ze heeft niet één betrouwbare vriendin. Ze heeft mss wel een lieve,loyale vriendin,maar die is zwak en niet bijster intelligent,of ze heeft een sterke,intelligente vriendin die haar blijkt te bedriegen.

Ze is helemaal op zichzelf aangewezen en volkomen hulpeloos. Alles,haar hele bestaan hangt af van haar vermogen om de ware aard van mannen te doorzien. Een vriendelijke oudere vrouw heeft dat vermogen altijd anders zou ze niet wijs zijn. In het echte leven krijgen jonge vrouwen uiteraard wel de waarheid te horen van oudere vrouwen,alleen geloven ze die dan niet.

Is een integer man goud waard? Dunja jammer dat je me nu als de zoveelste alhier op het vkblog een beetje gaat afkatten op http: Wat zit de mens toch gevangen in een vastgeroest denkpatroon…. Waarom zijn mensen zo? Waarom loop ik altijd tegen mensen die zich anders voor doen dan ze zijn? Dunya Hmmmm een lief bericht en ener heuse aanval met open vizier,daar houdt deze Roofridder wel van…ik hoef niet eens te gaan kijken om te weten waar het over verhaalt,jaa…ik ben bezitterig,jaloers en vlijmscherp,daar heb ik ook wel redenen voor,ik ben in mijn prive leven behoorlijk teleurgesteld en dat heeft zich omgevormd in een hunkering naar liefde,warmte en begrip…jij voldoet bij mij aan al deze criteria…..

Het is voor mij een sprong in de ruimte om mij hier enigszins uit te leven,doe jij dat niet dan? Dus als ik ergens een aardige opmerking plaats op het vkblog…. Ik voldoe aan alle criteria voor jou…. Is dat het spel mn lief?

Dat is een virtuele wereld waar mensen groter kunnen zijn dan ze zijn. En je schijnt er nog schatrijk te kunnen worden ook. Het enige nadeel is dat je moddervet wordt, want je zit natuurlijk altijd een leven te creeren achter je pc. HOE kon ik anders dan bij jou mijn emotionele rugzak voorzichtig uitpakken???

Wees niet boos,naturrellementteé mag jij van alles,tutti frútti!!!! Dunya WAT heb ik gezegd wat jou niet bevalt? Dunya Heb ik dát gedaan dan? X x X X x X xjes op je broosheid,beter dan boos en ik deel die kwetsbaarheid met jou,beiden getraumatiseerd door internet piraterij! Nee, lieve Dunya…ik ben niet getraumatiseerd door het internet…..

Broosheid is een bepaalde gevoeligheid die weer noodzakelijk is om dingen te creeren…door die broosheid is een soort beschermlaag weg waardoor er andere toegankelijkheden ontstaan…. Isis Nedloni Ach Lieve Dunya…. Vroeger was ik ook ener stronteigenwijs speels rebelerend kind…. Nu is alles weer helder…..

Er gaat een totaal andere wereld voor me open…. Bloggers die zichzelf als kind aankondigen…althans die rol…dan breekt alle ijs…enne…hoeveel jaar is dat lieve kind dan ongeveer?

Ik moet natuurlijk wel een beetje weten met wie ik te doen heb….. Zoenvis Maar ik hoop niet dat je al te jong bent Duya…. Duvyenna à la Dolce Far Nienté!!! Ik verlang zo naar je mond, Ik verlang zo naar je armen Het is als het verlangen van stront Het wil zo graag uit de darmen.

Maar geen armen of mond alhier Die ik zachtjes mag begrijpen Het is, als met ontijdig gier, De billen samenknijpen. Vertrouwen dat snel onze mond Onze lippen elkaar omwinden Zoals die arme gespannen kont Dat hij de pot snel mag vinden. Duvyenna is het óneens met de Princessa de Jolie coeurrrrr: Duve Dunya de Rampzalige Vrouw!!! Met lippen X x X x X!!!! Ik stoor mij daar enigszins aan. Via jou in een compromitterende situa tie geraken?

Zouden ze wel willen. En zingt hij daar niet van: Tegen dit soort opmerkingen kan ik niet!!! Dat gaat mij te ver!!! Misschien ben je zelf wel misbruikt in je leven als kind ……DUnya……en heb je er niets van geleerd, maar je identiteit zo gevormd dat het tot het normale is gaan behoren.

Afsniiden die hap…op onbewoonde eilanden …al die pedosexuelen…de schoften!!! Van kinderen moet men af blijven. Dat zijn weerloze wezentjes die gemanipuleerd kunnen worden door de macht van de volwassenen…. Sorry Berenman…ik moest dit even kwijt op je reactieruimte n. Ik bouw mij een geestelijke tempel, een tempel van wierrook, myrrhe ende goudt of zoiets. Dus niet van stro en van hout, d at verzin ik er bij omdat ik het altijd een sijklied vond.

Je zegt het niet alleen,maar je laat zien wat liefde,verlangen,emoties etc etc inhoudt. Een jong kind snapt niks van porno,het boeit hem simpelweg niet. Terwijl geweldadige beelden hem uitlokken tot imitatie ggedrag.

Dus is het zien van sexualiteit minder heftig dan dat van geweld,verderf en vernietiging. Want dat kan wél zeer veel schade berokkenen!!!! Dunya Misja,ik betreur jouw stigma in hoge mate. Ik hoop,dat je,als je mij geregeld leest,van mening verandert. Ik weet wie ik ben en ook waar ik voor sta. Dunya Fred het is geen onzin,en ja ik conformeer mij aan de mensen waar ik van hou en die goed voor mij zijn,als ik het nodig heb.

Ik heb internet niet geassembleerd,want dan had ik het onmogelijk gemaakt om een ander te belazeren. Mijn tekst is echter wel van mij en dikwijls oprecht en uit het hart. Dunya Mijn familie is wel elitair maar gedraagt zich niet als zodanig,hoor..

Jezusss het lijkt wel of ik voor de Hoge Raad sta,voor de Raad van State heb ik reeds mijn betoog volbracht,nu het VK blog nog.. De wereld is wat dat betreft ver heen. De hard porno vliegt ons om de oren…. Waarom doe je dat nou steeds. Ben je zo benauwd opgevoed dat je je nu zo moet bevrijden?

Waarom schrijf je je bijdragen zo anders dan dat je reageert? Harde sex voor geile blonde meiden. Een geile sex date met een geile blonde slet loopt uit op Ze rijdt hem tot een orgasme.

Haar vagina en anus zijn tegelijk gevuld. Blonde milf kan geen genoeg krijgen van snoeiharde seks. Marica stevig potje pijpen en neuken. Eerst anaal en daarna oraal. Onderdanig geile sletje laat haar kutje vullen.

De lekkerste Hardcore sexfilms vind je hier! Lekker buiten neuken tijdens een psy goa party. Eerst ff voelen of dat geile poesje nat genoeg is en je p Auw die grote lul doet pijn zo diep in mijn tiener kutje. Ondeugende geile tiener sletje krijgt sexles. Jonge stelletje hebben ongeloofelijk geile sex. Tiener meisje wordt geneukt door haar baas. De ene meid ligt zich lekker te vingeren tewijl de twee e Mooi en ondeugend tiener bereid zijn grote stijve pik.

Oude man neukt jong meisje. Opgewonde tiener weet wel raad met drie stijve lullen.

Best shemale dating vrouw zoekt stel sex


Zoals het een man betaamt. Men kende mij wel en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar J. Ik was daar niet welkom. Ja, die brief heb ik nog, die zit in mijn archief. Dat krijg je met een zittend beroep, dat roept schotschriften op, one liners en typecasting. En ik had niet eens geschreven dat zij een afgelebberde, kort geknipte kuttekop was, omdat ik haar wilde sparen uit collegiale overwegingen.

Ze heeft mussels als een bootwerker heb ik gehoord uit gristelijke kunstkringen, maar moet wel hoognodig haar intiem laten liften, want die is gelijk een snellift op de begane grond aangeland doro overbelasting en dankzij een storing gestopt. En verder is het daar in Kampen van Haal op je wekker, snot smaakt lekker, omdat het er altijd waait aan het water! Wat is de schepping dan toch mooi, van uit andere hoeken genomen. En dat verzin ik niet ter plekke.

Die calvinisten zijn namelijk buitengewoon agressief, laat ik U dat vertellen. Ik vind dat zo treffend, net als dat spreekwoord dat gold toen het homo huwelijk nog niet was inge voerd: Niek van suchtelen Jonge, jonge, wat een verhaal zeg! Komen die artiesten zo gemakkelijk aan hun geld door met iedereen te slijmen? En dan een paar fotootjes nemen en zeggen dat het kunst is?

Dat kan mijn kleine zusje van vijf ook! Is de debiliteit dan aan de macht in de kunst? Alorsss,ik bediende mij van een platitude. Enfin,het is fraai om te bemerken dat jij niet aan dat rolgedrag voldeed!

Au revoir monsieur maintenant! Zomaar wat vanuit het niets.. Ze bindt in haar eentje de strijd aan tegen de mannen,ze verkeert met hen in afzondering,alsof ze op een onbewoond eiland zit. Ze heeft niet één betrouwbare vriendin. Ze heeft mss wel een lieve,loyale vriendin,maar die is zwak en niet bijster intelligent,of ze heeft een sterke,intelligente vriendin die haar blijkt te bedriegen. Ze is helemaal op zichzelf aangewezen en volkomen hulpeloos. Alles,haar hele bestaan hangt af van haar vermogen om de ware aard van mannen te doorzien.

Een vriendelijke oudere vrouw heeft dat vermogen altijd anders zou ze niet wijs zijn. In het echte leven krijgen jonge vrouwen uiteraard wel de waarheid te horen van oudere vrouwen,alleen geloven ze die dan niet. Is een integer man goud waard? Dunja jammer dat je me nu als de zoveelste alhier op het vkblog een beetje gaat afkatten op http: Wat zit de mens toch gevangen in een vastgeroest denkpatroon….

Waarom zijn mensen zo? Waarom loop ik altijd tegen mensen die zich anders voor doen dan ze zijn? Dunya Hmmmm een lief bericht en ener heuse aanval met open vizier,daar houdt deze Roofridder wel van…ik hoef niet eens te gaan kijken om te weten waar het over verhaalt,jaa…ik ben bezitterig,jaloers en vlijmscherp,daar heb ik ook wel redenen voor,ik ben in mijn prive leven behoorlijk teleurgesteld en dat heeft zich omgevormd in een hunkering naar liefde,warmte en begrip…jij voldoet bij mij aan al deze criteria…..

Het is voor mij een sprong in de ruimte om mij hier enigszins uit te leven,doe jij dat niet dan? Dus als ik ergens een aardige opmerking plaats op het vkblog…. Ik voldoe aan alle criteria voor jou…. Is dat het spel mn lief? Dat is een virtuele wereld waar mensen groter kunnen zijn dan ze zijn.

En je schijnt er nog schatrijk te kunnen worden ook. Het enige nadeel is dat je moddervet wordt, want je zit natuurlijk altijd een leven te creeren achter je pc. HOE kon ik anders dan bij jou mijn emotionele rugzak voorzichtig uitpakken??? Wees niet boos,naturrellementteé mag jij van alles,tutti frútti!!!! Dunya WAT heb ik gezegd wat jou niet bevalt? Dunya Heb ik dát gedaan dan? X x X X x X xjes op je broosheid,beter dan boos en ik deel die kwetsbaarheid met jou,beiden getraumatiseerd door internet piraterij!

Nee, lieve Dunya…ik ben niet getraumatiseerd door het internet….. Broosheid is een bepaalde gevoeligheid die weer noodzakelijk is om dingen te creeren…door die broosheid is een soort beschermlaag weg waardoor er andere toegankelijkheden ontstaan….

Isis Nedloni Ach Lieve Dunya…. Vroeger was ik ook ener stronteigenwijs speels rebelerend kind…. Nu is alles weer helder…..

Er gaat een totaal andere wereld voor me open…. Bloggers die zichzelf als kind aankondigen…althans die rol…dan breekt alle ijs…enne…hoeveel jaar is dat lieve kind dan ongeveer? Ik moet natuurlijk wel een beetje weten met wie ik te doen heb….. Zoenvis Maar ik hoop niet dat je al te jong bent Duya….

Duvyenna à la Dolce Far Nienté!!! Ik verlang zo naar je mond, Ik verlang zo naar je armen Het is als het verlangen van stront Het wil zo graag uit de darmen.

Maar geen armen of mond alhier Die ik zachtjes mag begrijpen Het is, als met ontijdig gier, De billen samenknijpen.

Vertrouwen dat snel onze mond Onze lippen elkaar omwinden Zoals die arme gespannen kont Dat hij de pot snel mag vinden. Duvyenna is het óneens met de Princessa de Jolie coeurrrrr: Duve Dunya de Rampzalige Vrouw!!! Met lippen X x X x X!!!! Ik stoor mij daar enigszins aan. Via jou in een compromitterende situa tie geraken?

Zouden ze wel willen. En zingt hij daar niet van: Tegen dit soort opmerkingen kan ik niet!!! Dat gaat mij te ver!!! Misschien ben je zelf wel misbruikt in je leven als kind ……DUnya……en heb je er niets van geleerd, maar je identiteit zo gevormd dat het tot het normale is gaan behoren.

Afsniiden die hap…op onbewoonde eilanden …al die pedosexuelen…de schoften!!! Van kinderen moet men af blijven. Dat zijn weerloze wezentjes die gemanipuleerd kunnen worden door de macht van de volwassenen…. Sorry Berenman…ik moest dit even kwijt op je reactieruimte n. Ik bouw mij een geestelijke tempel, een tempel van wierrook, myrrhe ende goudt of zoiets.

Dus niet van stro en van hout, d at verzin ik er bij omdat ik het altijd een sijklied vond. Je zegt het niet alleen,maar je laat zien wat liefde,verlangen,emoties etc etc inhoudt.

Een jong kind snapt niks van porno,het boeit hem simpelweg niet. Terwijl geweldadige beelden hem uitlokken tot imitatie ggedrag. Dus is het zien van sexualiteit minder heftig dan dat van geweld,verderf en vernietiging. Want dat kan wél zeer veel schade berokkenen!!!! Dunya Misja,ik betreur jouw stigma in hoge mate.

Ik hoop,dat je,als je mij geregeld leest,van mening verandert. Ik weet wie ik ben en ook waar ik voor sta. Dunya Fred het is geen onzin,en ja ik conformeer mij aan de mensen waar ik van hou en die goed voor mij zijn,als ik het nodig heb. Ik heb internet niet geassembleerd,want dan had ik het onmogelijk gemaakt om een ander te belazeren.

Mijn tekst is echter wel van mij en dikwijls oprecht en uit het hart. Dunya Mijn familie is wel elitair maar gedraagt zich niet als zodanig,hoor.. Jezusss het lijkt wel of ik voor de Hoge Raad sta,voor de Raad van State heb ik reeds mijn betoog volbracht,nu het VK blog nog.. De wereld is wat dat betreft ver heen. De hard porno vliegt ons om de oren…. Waarom doe je dat nou steeds. Ben je zo benauwd opgevoed dat je je nu zo moet bevrijden? Waarom schrijf je je bijdragen zo anders dan dat je reageert?

Ben je in het echt een zeer stil type of zo? Ach…die anonimiteit geeft jou de vrijheid om soms zeer vreemd te reageren….

Voor wie…voor wat niet? Er valt niets te verliezen daar ik geheel achter hetgeen sta wat ik creeer of naar voren breng….. Het gaat em dus niet om de anonimiteit….

Dunya Denken staat vrij,het is jouw referentiekader,jouw denkwijze. Ik ben wat jij in mij ziet. Lees mijn tekst van deze dag over positieve projectie,gister beschreef ik de negatieve kant….

Je mag jouw beide handen dichtknijpen,dat ik het ben die je hier ontmoet. Ik hijs de witte vlag! Zij die gaan sterven,groeten u! Isis Nedloni Nee hoor dear Dunya…ik kan je niet zien…. We hebben elkaar nimmer ontmoet…. Ik ben immers zeer transparant. Ik ga maar niet over die zin nadenken…. Jij was toch diegene die mij ontmoette? Die op het liefdes gefladder van Taal Beest en ZoenVis af kwam? Niet zo onaardig doen……. En ook iets aardiger doen tegen de dochter van TaalBeest. We zitten op zijn terrein…en daar dienen we rekening mee te houden….

We leven in een volwassen wereld en alleen de echtheid kan ons redden…de rest is allemaal flauwekul…Tot later Dunya; fred van der wal Isis heeft alwéér gelijk en een ieder dient zich naar dat gelijk te voegen, zoals taal beest ook altijd doet en goed voorbeeld doet goed volgen in weblogland.

Vraag maar aan Klaverblad! Dunya Isis,ik vroeg me af,of Fred idd een schoothondje is…. Opnieuw jouw gedachten,niet de mijne.

Duidelijker kan ik niet zijn. ZoenVis Kijkt…nu komt de ware Dunya te voorschijn…. Duidelijker kan ik niet zijn! Je krijgt van mij een i. ZoenVis Niet voor altijd…gewoon even een paar dagen rust…over een paar dagen mag je weer binnen komen…en als je dan weer gaat lopen stoken…hoeps…floeps eraf. Met mij krijg je de kachel niet aan Dunya.

Kijk dat is nu het voordeel als je elkaar in levende lijve hebt gezien…en elkaar hebt kunnen aanvoelen. Ik vertrouw Fred voor procent. Daarom weet ik dat je een vals spelletje aan het spelen bent Dunya…tot over een paar dagenxxxxxxx ZoenVis Wat vreemd…de hele pagina is rood…hahaha zou ik dan zoveel invloed hebben?

Maar het idee …de idee, dat ik dit even kon doen…even een zeer kort durend of langdurend i. Haarlemse kunstenaar zijn altijd luie varkens geweest! Ze slapen daar nog steeds, hoor; het zijn net kulturele doornroosjes en zichzelf met alkohol begietende begonias, alleen zal er nooit een prinses langs komen om die kikkers te kussen en in prinsen te veranderen.

De glazen muiltjes liggen al lang aan scherven! Uit de bollenvelden van Haarlem of Heemstede kan vanzelfsprekend niets goeds komen.

Het blijven kaninefaten en bollenboeren. Ik ben indertijd als onbevlekte jongeman recht van uit de christelijke kweekschool voor onderwij zers te Bloemendaal enthousiast, maar toch ook wel wat timide, zoals het een onbezoldigde kwe keling zonder akte betaamde, het kunstenaarsplantsoen met mijn beeldende werk en gigantische kulturele bagage de luxe argeloos binnen gelopen met mijn pet ter hoogte van mijn gulp —zwaar gepantserd en gerugzakt ga ik strompelend door het leven- voor alle zekerheid gestut door mijn wandelstol met zilveren knop.

Dáár zou het eindelijk te vinden zijn. Het paradijs van tolerantie, intellekt, mededogen, ruimzicht, genie en wederzijds begrip. Nou, schat, ik moet je eerlijk zeggen, die provinciale Haarlemse kunstenaarswereld, ik vond het over het alge meen buitengewoon enge, nare, onwelriekende, vieze, geborneerde mensen en de zogenaamde christelijke kunstenaars die na het succes van het CDA eindelijk moed hebben gevat en ondanks een evident gebrek aan talent als paddenstoelen uit de grond op rijzen, dat hypokriete schorrie morrie is nog een graadje erger.

Non talenten als de tekenleraar H. Grieze lige, sectarische betweters tiepes met agressieve kunstbaarden, stinkende, reutelende pijp en vol toffeetabak of goedkope sigaren in hun griffermeerde bakkes, die les geven als tekenleraar op de christelijke akademie of op een achterlijkenschooltje aan de Gedempte Voldersgracht; nou, als je te stom bent voor de universiteit en te laf voor de handel dan wordt je tekenleraar, zo als dat griffer meerde minkukel met identiteitsproblemen M.

Onsmakelijke representanten van de menselijke soort die malkander voortdurend besmeuren met gespeelde religieuze emoties op de afgezaagde deunen van psalmen en gezangen. Het zindelijk en fatsoenlijk denken is in die christelijke kringen nul komma nul. Men buigt voor het gouden kalf van de commercie want ze verwarren net als Henk Helmantel nog steeds Onze Lieve Heer met Ezeltje Schijt geld en buigen voor waarden die door mij slechts worden ervaren als de nieuwe kleren van de keizer en ik zeg daar op; lik me reet is ook een wals!

Ik onderhoud gotzijdank geen enkele relatie met kunstenaarskringen en al helemaal niet in Haarlem of Heemstede, want het zijn juffrouwen op leeftijd die de menopauze bont kleuren en dakpannen beschil deren op aanvraag.

Waren het maar Retteketet Beter Bed kunstenaressen! Ik verveel mij er namelijk dood, net als vroeger in de mid sixties, samen met de ingetogen, vrome Els D. Die kunstenaars hangen aan elkaar van subsidies en beurzen. Zij spreken niet eens meer de tale Kanaäns, maar de wollige taal van de overheden of staan met de mond vol tanden en ik ben als niet gesubsidieerd beeldend kunstenaar van mening dat deze kategorie tot de natuurlijke erf vijanden behoort. Dat zie je toch ook aan de kwaliteit van hun werk.

Mag ik dan even Jacintha ge denken, die olijke hyacinthenbol op leeftijd uit Heemstede Museum- en Galeriebezoek hoogst noodzakelijk? Ach, wat denk je nou eigenlijk wel; daar heb ik toch helemaal geen tijd voor! Ik ben echter niet helemaal voor de volle honderd procent de maat aller dingen, zoals mij menig maal verweten werd door die griffermeerde Groningse glimpieper uit Aduard, Hans doctorandus van Seventer, buitenproducer met protestantse prioriteits prostaat problemen bij de E.

Ik weet bijvoorbeeld waar ik over praat na mijn veertig jaar kunstenaarschap, want dat is niet niets,d at is een leven lang, meneer! Hoe ik mijn dag vul? Dat zal ik U vertellen, want straks klauter ik weer met mijn glad geschoren, in geoliede, geparfumeerde ontuchtige artiestenlijf, gehuld in dameslingerie merk Triumph, of Pas sionata, kan mij wat verdommen onder mijn leren pak op mijn motor met verwarmde handvaten en bij windkracht elf ga ik plat voor over liggen om vaart te kunnen maken en ook vanwege het ge wicht van de chroomstalen tepel klemmen, extra verzwaard met twee loden visgewichten voor de betere trek en denk dan bij mijzelf: En dat is dan het moment dat ik mij weer heel goed voel en met één machtige omhaal kleuters opd riewielers, agenten en putdeksles de grond in rijd.

Al blijf ik natuurlijk wel heel veel van mijn bisexuele vrienden en vriendinnen uit de S. Zij weten de touwtje sgoe din handen te houden en kennen het klappen van de zweep. Daar heb ik namelijk een heel speciale relatie mee met die actieve seksjuwelen minderheidsgroep met hun middernachtsroep. Een knappe jongen of meisje die mij dàt kan uitleggen! In de Bourgogne, dept. U bent als christelijk onderwijzeres in opleiding dan ook sowieso niet welkom, want als ik ergens de schurft aan heb dan is het aan mroraaltheologen van de vrouwe lijke kunne.

Ik ben namelijk de Heere Jezus niet en ook niet een van zijn discipelen. Moraliseren is mij geheel vreemd. Brieven uit gristelijke kringen worden per kerende post ongeopend retour ge zonden en de telefoon meestal niet opgenomen als er een boodschap uit de streng griffermeeder hoek binnen komt, omdat ik al genoeg aan mijn hoofd heb.

Email afzenders uit Uw onappetijtelijke gelovige kringen geblokkeerd door een speciaal Anti Christ filter. Ik heb namelijk geen boodschap aan U en Uw minderwaardige, laffe, slappe gristelijke soortgenoten!

De juiste lokatie van ons huis is geheim. Het loopt er storm. Op afspraak, maar wel op tijd zijn anders ben ik op weg naar de buurt super om een plestik jerrycan van twintig liter rode wijn aan te schaffen.

Die zet ik thuis op tafel, ga er als pleng offer aan Bacchus naakt of in lingerie onder liggen met een kussen onder mijn hoofd en een trec ter in mijn bek, sluit de ogen in verrukking, beroer mijn gelsachtsdeel op volle kracht vooruit en rceht zo die gaat, Skipper en draai de kraan open. Nou, dan voel ik mij al gauw als Godt in Frankrijk als ik ladderzat lallend klaar kom! Ik houd van klaar komende krijsketels van het vrouwelijk geslacht. Gotsamme; als ikd aar over ga beginnen!

En daarom woon ik in de Bourgogne! Ja, zeg, dat zal ik U gaan vertellen! Dat weet ik eigenlijk ook zelf niet. Ik weet hoe ik van hier naar daar moet komen en weer terug, dat is net genoeg. We nemen de Jaguar of een andere bolide uit onze stal aan peperdure renwagens met spaakwielen of de trein. Ik zie niet in waar om ik meer zou moeten weten dan dat. Links van mij is een klaterende beek die uitmondt in een waterval waar een groot houten schoep enwiel voor de gratis elektriciteit zorgt terwijl de herten en wilde zwijnen voortdaveren van vroeg tot laat over ons terras van een halve acre.

En dat is mij genoeg, dan laad ik wederom mijn dub belloops met grove hagel, want zie ginds komt de postbode, ik zie hem al gaan! We zitten op een berg dus overzien het geheel. Neen; er ontgaat mij niets. Jehovas getuigen die aan bellen dwing ik te bukken en schiet dan een lading lood in hun reet. En dan begin ik me toch te bulken van het lachen, want het is altijd goed om een ander te zien lijden! Toen wij hier aan kwamen op die zonnige herfstnamiddag na in de auto via de GSM op de rondweg bij Parijs te zijn opgebeld door mijn gepassioneerde hartsvriendin uit Leeuwarden, een lichtelijk be schonken Hanneke F.

Want daar kwamen die vreemde Hollandse mensen met trommels en trompetten, die in hun grove Bataafse taal luid sprekende Giganten uit het Noorden met hunne harde keelklanken en dikke bankrekeningen, marmeren pied de stals en statues, beeldhouwwerken, bronzen beelden, leuke schemerlampen, zwanedonzen dekbedden retteketet, beter kankerbed, als het uit de China im port komt! En dan was er over negen maanden alweer een kindje.

Binnen enkele weken hebben wij hun hart gewonnen door de voor vijf gulden van Klaas de Jong te Oldeboorn gekochte pikhouweel zelf regelmatig ter hand te nemen en de keiharde rotsgrond te gaan ontginnen die rond ons long house ligt, want bepaald kinderachtig zijn wij nooit geweest.

Ik heb mij aan ze voor ge steld en mijn verzameling handvuurwapens getoond. Freud zou er een hele kluif aan hebben. Een oud Bourgondisch vruchtbaarheids ritueel uit de tijd dat in Nederland de Batavieren de Rijn nog moest en afzakken en ik trok uit louter feest vreugde voor de bronskleurige ver warmde spiegel huiverend van tegennatuurlijke hartstochten mijn nieuw gekochte Pastunette aan en mijzelf als onbezoldigd vrije tijds travo woest af.

De perfek te opmaat voor het aanstaande cross your heart festival. Sinds ik heb gelezen dat die verkreukelde blonde zeehond BB op Lepen stemt, alhoewel ik veel meer op een zuidelijk tiepe val. Even buiten Parijs woont een kommunistische burgemeester die met zijn dragline op een pension voor Senegalezen is in gereden. Omdat ze de arbeidsplaatsen van de arbeiders bezet zouden houden. Daarbij vergeleken is het Front National, C. En heel soms, als in die dagen van voorheen, denk ik nog wel eens vol weemoed terug aan Hanneke F.

Hoe zij bevlogen was! Uw Franse landhuis is electronisch beveiligd met niet alleen tralies voor alle ramen maar ook een ge avanceerd alarmsysteem en video cameras? Geile sloerie neemt zijn stijve pik in haar poepgat. Haar geile kut blijft open staan. Ze is verliefd op zijn mega grote pik. Anaal genomen op de buitenplaats. Blonde dame krijgt een flink pik in haar kont. Charmente blonde dame heeft snoeiharde seks met een geile De slappe tieten van deze ervaren geile dame bengelen wat Tiener lekker in haar kale kut geneukt.

Zijn dikke paal verdwijnt helemaal in der strakke anus. Tiener meisje wordt geneukt door haar baas. De ene meid ligt zich lekker te vingeren tewijl de twee e Mooi en ondeugend tiener bereid zijn grote stijve pik. Oude man neukt jong meisje. Opgewonde tiener weet wel raad met drie stijve lullen. Neuken met je stiefzusje in de badkamer. Beentjes uit elkaar en neuken maar! Bovenop de pik van de tennisleraar. Lekker die harde pik achterlangs. Knap sletje rijd een lekker pik.